Binnenkort zal er weer een volksverhuizing plaatsvinden en zet een karavaan Nederlanders zich in beweging richting Frankrijk. Als u komende vanuit Lyon richting het zuiden de noga stad Montelimar nadert, ziet u aan uw rechterzijde de koeltorens van een door kernenergie aangedreven elektriciteitscentrale, en enkele kilometers verder weer 2 torens ter hoogte van Pierrelatte.Frankrijk heeft circa 150 door kernenergie aangedreven elektriciteitscentrales, en dit tot volle tevredenheid van de Franse bevolking, die zich terecht geen zorgen maakt over de risico’s die aan dit soort centrales zouden kleven. Frankrijk betrekt ongeveer 85% van zijn elektriciteit via dit soort centrales. De resterende 14% energie is afkomstig van conventioneel aangedreven centrales ( kolen, stookolie, waterkracht) en de laatste 1% via windturbines. De leverantie van stroom geschiedt door het hele land via één leverancier, de EDF, die in handen is van de Franse overheid. Frankrijk is in Europa dus koploper als het gaat om het gebruik van kerncentrales voor het opwekken van elektriciteit, en de prijs per kilowatt uur is mede daardoor ongeveer €0,02 goedkoper dan in Nederland. Wij zullen het dan ook maar niet hebben over de pro’s en contra’s van kernenergie, ik zou daarmee veel Nederlanders op de tenen trappen, maar gebleken is wel dat deze wijze van energie opwekken veilig, goedkoop en betrouwbaar is.

Ik wil u graag wat meer achtergrondinformatie geven over die ene centrale bij Pierrelatte. Naast de 2 grote duidelijk zichtbare koeltorens en de 4 kernreactorkoepels, zult u op uw weg naar het zuiden, een uitgebreid fabriekscomplex zien, en daar wil ik het met u over hebben.

In 1974 besloot Frankrijk samen met Spanje, Italië en België een uraniumverrijkingsinstallatie te bouwen op het terrein bij Pierrelatte. De benodigde fondsen ontbraken, en de toenmalige Sjah van Perzië gaf een lening ter waarde van € 1.2 miljard. Daar Italië zich gelijktijdig uit het projekt terugtrok, werd door Frankrijk en Perzië de firma SODIDIF opgericht. SODIDIF is een 100% doochter van EURODIF, en deze firma is wereld’s grootste uraniumverrijkings bedrijf. Het management van EURODIF is geheel in handen van de Franse overheid, maar EURODIF heeft naast Spanje, België en uiteraard Frankrijk ook nog een 4e  aandeelhouder namelijk het toenmalige Perzië en huidige Iran, en dit voor 10%. In 2005 keerde EURODIF aan de aandeelhouders een dividend uit van € 20 miljoen en ontving Iran hiermede €2 miljoen. Iran heeft getracht via SODIDIF verrijkt uranium te kopen, maar daar het leveringscontract reeds einde jaren 90 afliep, wist de Franse regering dit voornemen te blokkeren. De ooit door de Sjah gegeven lening is inmiddels grotendeels terugbetaald.

Een mooi staaltje hypocritie dus, daar Frankrijk mede door middel van de Verenigde Naties er bij Iran op aandringt de nucleaire aspiraties van één van haar zakenpartners te beteugelen, terwijl zij aan de andere kant geen enkele poging gedaan  hebben deze zakenpartner uit te kopen.” Pecunia non olet” oftwel geld stinkt niet zei de Romeinse keizer  Vespasianus al, toen hij in het oude Rome openbare toiletten liet installeren, waarvoor bij gebruik betaald diende te worden.