Zoals ik reeds in mijn artikel “The Golden Girls” van 1 juli aangaf, zullen wij deze maanden een bloemlezing geven van slachtoffers van het falende Nederlandse echtscheidingssysteem. Weer doen wij een greep in de ons toegestuurde brieven die soms een schrijnend beeld geven van de wijze waarop ex partners met elkaar omgaan en de Nederlandse wet dit toestaat. Deze keer het verhaal van Margery Charls, een dame met een ambitieus carriëreplan.

Mevrouw Margery Charls huwde in begin van de jaren ’80 na wat wankelde stappen op een carriëreladder die haar erg ver brachten. Haar materiële inbreng aan het begin van het huwelijk was praktisch nul, maar toen zij begin jaren 2000 van haar man scheidde bezat zij naast een huis in Zuid Frankrijk, een cabriolet, een goed gevuld juwelenkistje met ook nog een ingerichte flat plus een leuke som contanten die de rechter haar toewees, plus niet te vergeten een pensioenverevening.

Hoe pak je zo iets aan, zult u zich afvragen ? Wel, je zou om te beginnen kunnen zorgen dat je gezien wordt bij voorkeur op plekken waar genoeg mannen rondlopen die de lasten graag bij de op dat moment wettige echtgenoot laten en dus slechts de” lusten” hoeven te plukken.

Deze dame besloot na wat buitenechtelijk gerommel  toch maar eens van huis te veranderen, want zoals zij zei” ik ben 50,wil niet meer werken en er ligt nog een heel leven voor mij”. Dus op zoek naar een flat, tegen haar wettige echtgenoot roepen dat deze ingericht diende te worden, daarvoor de nodige pecunia incasseren en inmiddels geassisteerd door de advocate welke betaald werd door haar nieuwe vriendje het echtscheidingsgevecht aan te gaan.

De net ingerichte flat werd gauw omgeruild voor een appartement in Amsterdam, waar zij samen met haar nieuwe vriend ging wonen. Deze niet onbemiddelde heer deelde al gauw het bed met haar en beide waren dan ook hogelijk verbaasd dat de betaling van een voorlopige alimentatie geweigerd werd door  de op dat moment nog steeds wettige echtgenoot. Dit deed het nieuwe koppel besluiten beslag te laten leggen op de woning van de echtgenoot, zogenaamd om te voorkomen dat deze het huis zou verkopen en mischien naar het buitenland zou vertrekken.

Om de zaak in redelijkheid trachtten op te lossen werd door de echtgenoot een voorstel gedaan het door de vertrokken ex, opgelopen pensioengat te dichten  , echter dit werd van de hand gewezen met de kreet dat zij niet van plan was tot haar 65e te blijven werken. Een saillant detail in deze is, dat zij enkele jaren daarvoor aan haar echtgenoot een lening gevraagd had om een huisje in Zuid Frankrijk te kopen, want was haar redenatie, zij had nooit aan pensioenopbouw gedaan en het huisje zou haar pensioenvoorziening zijn. Let wel dat deze gewiekste dame bij een landelijk uitzendbureau een ruim betaalde baan had als accountmanager, waar zij zich heeft laten ontslaan en een tas met geld heeft meegekregen.

Getracht werd ook nog op haar voorstel samen naar een advocaat te gaan, maar bij het eerste bezoek werd het haar echtgenoot al snel duidelijk dat mevrouw Margery deze al ruim een jaar eerder bezocht had, met de vraag “wat zij over zou houden aan een mogelijke echtscheiding”. Ook in deze is dus regeren, vooruitzien.

Enfin ik zal u niet te lang vermoeien met details, de rechter sprak de scheiding uit, de lening voor het huisje in Frankrijk waarvan slechts een termijn door de ex werd terugbetaald, en die door verbouwingen inmiddels was opgelopen naar een kleine ton in euro’s werd door afgedaan als een “cadeautje”, er werd een eenmalige afkoop alimentatie betaald plus “uiteraard” de verevening van het door haar ex te ontvangen pensioen.

Optelsommetje: deze “dame” ontvangt door wat handig geritsel :

          1) “cadeautje” lening      : € 95.000

          2) eenmalige betaling     : € 50.000

          3) juwelen                         : € 125.000

          4) inrichting flat              : €  25.000

          5) nieuwe auto                : €  25.000

          6) verevening pensioen : €400.000

          totaal rond  ZEVENHONDERDUIZEND EURO !