Terwijl menigeen zich zorgen maakt over de huidige economische crisis, het woord recessie  wordt aarzelend steeds vaker wordt uitgesproken, leert een snel bezoek aan de Amsterdamse P.C. Hooftstraat, dat het allemaal wel mee valt. Wie zijn toch die dames die bezakt en bepakt aan het einde van een vermoeiende shopping sessie uitgeput in hun SUV stappen en naar huis rijden om al het moois vaak onuitgepakt in de kast te hangen, om jaren daarna tijdens een opruimbui verbaasd te roepen : “Ach gut, had ik dat ook nog”?

Het zou wat al te eenvoudig zijn al deze beklagenswaardige dames in een enkele categorie onder te brengen,  dus na enige gesprekken ter plekke kwamen wij tot de volgende resultaten:

De groep dames die zich nog niets van de recessie aan hoeft te trekken zijn de maatjes van de gezusters Golddigger. Zij hebben na hun scheiding nooit een baan kunnen en willen vinden en zijn geheel aangewezen op de alimentatie van hun nog wel zwoegende echtgenoot. Een subcategorie van deze arme meisjes is die, welke weliswaar geen alimentatie meer ontvangen, maar gelet het bedrag dat zij krijgen vanwege de zogenaamde pensioenverevening, hoeft de Lidl en Aldi niet bezocht te worden. Zeker niet, als je er voor zorgt een goed gevuld vriendje er op na te houden die graag af en toe voor een financieele injectie zorgt.

“Ja, ik heb nooit iets aan mijn eigen pensioenregeling kunnen doen”verzuchtte een van de dames, “ik was zo druk met golfen, tennissen en shoppen, dat er geen tijd overbleef om te gaan werken. Trouwens werken of weer gaan werken, ik moet er niet aan denken, ik zou niet weten waar ik de tijd vandaan zou moeten halen”.

Dan hebben wij de categorie dames, die nog wel ( tegen heug en meug, maar kind je moet toch wat – denk aan de pegels ) gehuwd zijn met een directielid van een bank, ziekenhuis of hoge ambtenaar. Allemaal mannen die hun tonnetje of wat per jaar netto gehoorzaam in mama’s oorlogskas blijven storten, want ja, je moet nu eenmaal een braaf familieportretje op je bureau hebben staan.

Dan zijn er uiteraard nog de dames van tegen een bal aan trappende immigranten, de goede autochtone Nederlandse voetballers zijn immers al lang geëmigreerd, of nog een verdwaalde soapster al dan niet gehuwd of aangeleund met een volkszanger catgorie ex kraandrijver, playback jodelaar of arm miskend woonwagenkamp bewoners zoontje.

En de rest van Nederland ? Die sappelt en ploetert door. Ofschoon ? Daar valt ook weer wat op af te dingen. Je kunt namelijk in ons land ook goed rondkomen, als je zorgt in, wat onze politici zo mooi “de onderlaag” van de bevolking terecht te komen.

Als sprinkhanen die sappige blaadjes zien, komt een heel leger hulpverleners op u af, mits u maar een baard hebt, 12 kinderen en een in lakens gehulde echtgenote ( dat mogen er uiteraard ook meer zijn en als u ook meer kinderen nog thuis in het Rifgebergte hebt, ook dan is dat geen probleem) en vooral kunt zeggen : Iekke niet bekrijp !

Laatst plaatste een attente lezeres onder ons artikel getiteld : “Allah zij geprezen” het commentaar “je kunt beter Fatima heten” en deze mevrouw wiens echte volbloed Nederlandse naam bij de redactie bekend is slaat niet de spijker op de kop,  nee zij laat een heel heijblok op een heipaal terecht komen.

“Fatima , JIJ HEBT GELIJK” ! Nadat er bekend werd dat onze Haags/Turkse justitie buikdanseres weer wat uitgeprocedeerde asielzoekers had binnen gelaten, zonder dat deze aan de immigratie eisen voldoen, is wel duidelijk dat je in ons land maar beter geen Nederlander meer kunt zijn. Pas dan gaan de deuren van het consumptieparadijs voor u open. Huis, inrichting, als u kinderen vervelend zijn een gratis “leer een andere cultuur kennen in je vaderland” vakantie, het kan niet op.

En à propos vakantie. Gisteren liet de Franse TV zender Tele 2 een uitzending zien getiteld ” Envoyé Spécial ” en zo zaten wij opeens niets vermoedend te kijken en luisteren naar de sexuele ontboezemingen van mevrouw Odette van Rooij. Deze mevrouw, net als nog een aantal geïnterviewde Nederlandse dames reist regelmatig naar het Afrikaanse Gambia om zich daar aan het strand eens lekker te laten verwennen door een grote neger. Mevrouw van Rooij vertelde, dat zij in Nederland twee kinderen heeft, een goede baan in de IT sector, maar voor een “goed gesprek” gaat er niets boven een neger, die zijn nog zo natuurlijk. Dus mocht u er ook eens uit willen, bel even met Odette, zij kan u vast nog wel aan een leuk adresje helpen.