Het gezaghebbende instituut voor statistieken en economische studies in Parijs heeft vastgesteld dat de Fransen het hoogtepunt van hun geluk beleven als zij hun 65ste levensjaar bereiken. Ik dacht even dat ik het niet goed las, volgens mij is het moment waarop Fransen het gelukkigst zijn rond de klok van 12 uur, of zo u wilt om 5 uur ‘s middags, ongeacht hun leeftijd, maar goed, dat blijkt een foutje te zijn.
De curve welke leidt naar het “Franse geluk” start bij de leeftijd van 20, waar er gesproken wordt over een middelmatig geluksgevoel. Dat wordt allemaal slechter als het richting 45 gaat en bij 50 wordt het dieptepunt bereikt. Ook daar begreep ik het weer even niet, want met 50, als de meeste Fransen praktisch hun pensioengerechtigde leeftijd in zicht hebben, zou je zeggen er gaat een nieuwe wereld voor ze open. Wederom NEE dus, want de Franse man of vrouw is op z’n gelukkigst als ze de 65 behaald hebben.
Het interessante is, dat de gelukscurve omgekeerd is van die van rijkdom. Het hoogtepunt van de rijkdomscurve wordt bereikt op 45 jarige leeftijd en neemt dan rap af. Dat ligt waarschijnlijk aan de dan toch eindelijk doorgekomen scheidin(EN) en de daarmee samenhangende alimentatie(S) ( is een noot van deze schrijver).
Maar, let op, na het 65ste levensjaar gaat het met de Fransen bergafwaards en na het 70ste levensjaar komt het Franse geluk in een soort vrije val. Dit schijnt te maken te hebben met de gezondheid en /of dood van de levenspartner.
Zo, daar schrikt u van en ik trouwens ook, want ik dacht eigenlijk dat Fransen nooit echt gelukkig zijn, al is het alleen maar door het feit dat zij Frans zijn, maar dat kwam ik bij het doornemen van de studieresultaten niet tegen. Overigens ter geruststelling voor mijn 65 + landgenoten in Frankrijk, de Franse studie vertoont sterke overeenkomsten met soortgelijke studies o.a in Nederland.
Toch maar even een stukje politiek na alle Obamia, waar ook in Frankrijk net als in Nederland gejuigd werd over de “democratische” lees linkse koers die men verwacht.
De Franse socialisten liggen over straat te rollen om uit te vechten wie na een 11 jarig bewind van Francois Hollande binnenkort de partij aanvoerder mag worden. De strijd gaat tussen Betrand Delanoë, de homosexuele burgermeester van Parijs weer eens iets anders dan een Amsterdamse theedrinker, of de ex partner van Hollande, Ségoléne Royal en verder de burgermeester van Lille , Martine Aubry. Voorts is er nog een outsider, die de PS graag nog wat meer naar links wil laten opschuiven en gelet de politieke richting van deze site zullen wij zijn naam niet noemen, terwijl Betrand juist verweten wordt, dat hij te veel rechts zou zijn. Aubry stond overigens aan de wieg van de bejubelde 35 uurige werkweek in Frankrijk en wat Royal betreft, zij tracht uiteraard de PS te gaan leiden om daarmee weer een opstapje te vinden naar de presidents verkiezingen in 2012. Voorlopig na de eerste stemronde zijn Royal en Betrand de favorieten met Royal aan de leiding.
De partij van Sarkozy, de UMP, spint garen bij het linkse gerollebol, en de populariteit van Sarkozy die in de fagelopen maanden tegen de onderzijde van de 30 punten zat, is inmiddels weer gestegen van 40% in de afgelopen maand naar 47% momenteel, niet in de laatste plaats door zijn optreden in de credietcrisis.
Tenslotte vergeet u niet 19 november in uw agenda te noteren. Dat is niet mijn verjaardag, maar het moment dat de nieuwe Beaujolais weer geschonken gaat worden. De oorsprong van dit “wijnfeest”gaat terug naar 1970, toen de bekende Franse cuisinier Georges DuBoeuf meende dat dit een goede manier was om middelmatige wijnen aan het publiek te slijten tegen te hoge prijzen. Ik las laatst een proefnotitie die de smaak van de wijn betitelde als iets dat het midden houdt tussen hondenvoer en meubelboenwas. U weet dus wat u te wachten staat, maar ik moet toegeven dat de sfeer in Beaujeu, het plaatsje waar de opening van de kelders gevierd wordt, gewoon leuk is en verder, ach is het gewoon een kwestie van een marketing hype.
Paul