Wijn proeven, wat is er mis met de Rosé ?

1151062_vineyard_in_provence_france.jpg Met de zondag voor de deur en goed weer, is er misschien een kleine kans morgenmiddag op het terras een glaasje rosé te drinken. Als het aan de weer eens jammerende Franse wijnboeren ligt, moet dat een rosé zijn, gemaakt volgens de Franse normen, want anders is het geen rosé.  Wat zijn die Franse normen en wat is de wijze van  hun produktie ?Ik moet toegeven, dat ik geen wijnkenner ben en mij dus op glad ijs ga bewegen, maar deze week berichtten de Franse media dat er op internationaal niveau ( spreek de nieuwe wijnlanden) gesjoemeld zou worden met het vervaardigen van de rosé. Zo zouden producenten uit o.a. Australië en de VS de euvele moed hebben, rosè te vervaardigen door rode en witte wijn te mengen, totdat de juiste smaak en kleur bereikt zijn. En dat mag volgens de Fransen niet, rosé mag uitsluitend van rode druiven gemaakt worden. Door uitsluitend rode druiven te gebruiken, is volgens de Fransen het vervaardigingsproces langduriger en daarom duurder. En DAAR knelt weer eens de schoen.

Stap eens een GOED geoutilleerde Franse wijnhandel binnen, en kijk naar wat prijzen. U zult zien, dat de Australiërs en Amerikanen kans zien, ondanks transportkosten, douanerechten hun rosé vaak goedkoper neer weten te zetten dan hun Franse collega’s en dit zelfde geldt natuurlijk ook voor de rode en witte wijnen. Dat komt, zeggen de Fransen, omdat de Franse regelgeving zo veel strenger is, dan in het buitenland, maar als notoire Amerikaanse en Australische wijndrinker en bezoeker aan  diverse bekende wijngoederen overzee, kan ik  u verzekeren, dat dit klinkklare nonsens is.

Een ander vaak gehoord argument ook tussen vrienden in Frankrijk, zover je die nog hebt, als je zomaar een fles Nappa Valley of Mc.Laren op tafel zet en ook nog beweert dat deze beter smaken en vaak minder kosten en dat je bij die “fabrieksmatige” buitenlandse wijnen geen verrassingen tegenkomt, hun wijn is zo voorspelbaar . Om u de waarheid te zeggen, wil ik ook helemaal geen verrrasingen, want als ik een Bourgogne of Bordeaux koop van zeg € 40 à 50 , dan wil ik er zeker van zijn dat ik een smakelijke fles opentrek. Dat is een garantie die ik bij een Amerikaan of Australiër, maar ook een Zuid Afrikaan of Chileen zeker heb. Kijk eens naar wat b.v. Ben Pon, bekend van de racerij en de AutoPon ( VW) dynastie neer gezet heeft. Jaar op jaar een consistente kwaliteit , terwijl je dat met Frans druivensap maar moet afwachten. Geen slecht woord natuurlijk over onze eigen Ilja Gort, die de Fransen in de Bordeaux leerde hoe je tegen een leuke prijs een prima rosé kunt neerzetten en deze ook nog kunt exporteren.

Maar, eigenlijk is dit allemaal oud nieuws. In mei 1976 werd in Parijs een wijnproeverij gehouden, waar aan de Franse zijde deelnamen o.a Odette Kahn, redactrice van het bekende blad Revue du Vin de France en Christian Vannaqué, de sommelier van het Parijse restaurant Le Tour d’Argent. Van Franse zijde werden bekende wijnen ingebracht, zoals de Mouton Rothschild , Haut -Brion en een Pouligny Montrachet. Uiteraard werd er blind geproefd en als nummer 1 bij de witte wijnen eindigde de Chateau Montelena uit Nappa Valley. terwijl bij de rode wijnen de winnaar  een Cabernet Sauvigon uit de Stag’s Leap Wine Cellars was, eveneens uit Nappa Valley.

Maar nu komt het, toen men na 30 jaar weer een blinde proeverij wilde houden, weigerden de Franse chateaux inzendingen te leveren, want zeiden de Fransen, onze jonge wijnen hebben langer de tijd nodig om te rijpen,

Enfin, u mag zelf uw conclusie trekken, maar het doet mij denken aan een BBQ waarbij ik een Californische rosé in karaffen serveerde. Heerlijk riepen de Franse aanwezigen, totdat aan het einde van de eetpartij er flessen MET etiket op tafel kwamen.

Hoe bedoelt u, goed tegen je verlies kunnen ?