De bovenstaande titel is een plagiaat, want wij troffen hem aan op een oude uitgave van het blad Leven in Frankrijk. Als Frankrijk liefhebber,  kent u het blad ongetwijfeld, jubelende teksten, door het Franse bedrijfsleven gesponsorde journalisten, kortom blij, blij. En dat willen wij ook wel zijn.Dus wat is het, dat Leven in Frankrijk wel ziet en wij na al die jaren in Frankrijk niet?  Nieuwsgierig geworden sloegen wij het blad open om op de 5e pagina en joviaal lachende hoofdredacteur aan te treffen, de heer Jo Simmons. Als je een sportieve jongeman zo spontaan in de camera ziet kijken met daarbij een column, dan wordt je nog nieuwsgieriger naar wat hij aan Franse geheimen kent.  En dan blijkt, dat Simmons met een Renault  zo maar een weekje Frankrijk in mocht om zijn freelance medewerkers te gaan opzoeken, te zien waar en hoe zij leven. Zittend in de Renault Laguna schrijft Simmons, rook hij de geur van houtgestookte kachels en vers stokbrood als hij weer eens  een dorpje inreed.  Bij al dit genieten bedacht Simmons zelfs een nieuwe kreet “Rijden als God in Frankrijk. ” Ach, gossie toch !!

Nu vraag ik u, hoe kun je  de houtskool ruiken als je een dorp inrijdt ? Waren de raamslingers van de Renault niet in het bestelde optiepakket meegeleverd, dus moest Simmons zijn reis geheel met open ramen rijden ? De kwaliteit van de Franse automobielen kennende, d.w.z. gelukkig  alleen van buren en omwonenden, lijkt mij dat het meest waarschijnlijke, maar een gesponsord paard mag je niet in bek kijken, laat staan onder de motorkap. Hoe zat het dan met  de geur van vers stokbrood , het doet mij denken aan een makelaar die ooit eens tijdens de verkoop van een huis tegen mijn echtgenote zei, dat zij voor de bezichtiging een appeltaart moest bakken,dan rook het zo lekker in huis.  Nog nooit van mijn leven heb ik rijdend door welk dorp dan ook, de geur van vers stokbrood geroken, eerder de diesellucht van een voor mij hijgend de dorpsstraat doorploegende vrachtwagen. Zou Simmons dat soms bedoelt hebben ? “Rijden als God in Frankrijk”, de Heer heeft er volgens mij nog steeds nachtmerries van.

Maar goed, op zoek in het het tijdschrift naar die mooiste plekjes. En passant nog even gekeken naar een stukje redactioneel over de Renault SUF want een SUV kun je de Koleos toch niet noemen.  De naam Koleos doet mij denken aan een soort  kaleidoscoop op wielen, u weet wel zo’n koker met als maar draaiende stukjes glas er in, die je de indruk geven geven in een wondere wereld te leven, iets wat  Renault je tracht aan te smeren o.a met het Dynamique pakket beschikbaar voor deze pseudo Samsung Koreaan met een motor van Nissan.

Maar ja hoor, een paar pagina’s verder begon het. Zes landgenoten mochten in jubelende woorden vertellen, waarom hun plekje het mooiste plekje in Frankrijk is. Nu is dit natuurlijk een zeer subjectieve belevenis en zal ik daar maar niet inhoudelijk op ingaan. Wat mij wel opviel, dat afgezien van een kunstjournaliste met de naam Eugénie die het maar bij de bus in Parijs hield, alle andere landgenoten zich diep in de Franse binnenlanden verstopt hebben.

Afgezien, dat het op “de plekjes” zo rustig,  authenthiek ( ik kan het woord niet meer horen) en wijds was, kwam ik eigenlijk niets nieuws tegen. En wat Eugénie er aan vindt om in een bus tegen een stel uit de mond naar knoflook stinkende Fransen aan te hangen, het is mij een raadsel, maar misschien is geweldig erotisch.

Dus stel ik u nu middels de bovenstaande foto voor,  aan mijn mooiste plekje in Frankrijk, het is de oude grenspost tussen Frankrijk en Duitsland op de autosnelweg naat Trier. Maar wat mij betreft mag het ook de grens bij Luxemburg zijn, Lille op weg naar Kortrijk of Menton naar Ventimiglia. Mocht u daar toevallig een mooie foto van hebben, mail hem ons toe en wij plaatsen hem zeker in het artikel “onze mooiste plekjes in Frankrijk”.”