Had de Belgische schrijver en schilder Antoine Wiertz ooit kunnen vermoeden dat hij middels de deal die hij sloot met de Belgische regering , deze in ernstige verlegenheid zou brengen ? Ik denk van niet, maar hij heeft na zijn dood in 1865 België wel met een erfenis opgescheept, die men nu graag kwijt zou willen.  De foto toont een zaal van het Wiertz museum in Eslene (B)

Echt een begenadigd kunstenaar heeft men Antione Wiertz ( 1806 – 1865) nooit kunnen noemen, ondanks het feit dat hij daar zelf anders over dacht. Wiertz maakte grote monumentale doeken, waarvan de afmetingen vaak imposanter zijn, dan hetgeen hij schilderde.

Toen Wiertz ruimtegebrek kreeg, wist hij de toenmalige Belgische minister van Cultuur zo ver te krijgen, dat de Belgische regering hem in een verlaten wijk van Brussel een plek toewees, waar op kosten van de overheid een atelier voor Wiertz werd gebouwd. In ruil daarvoor moest Wiertz 7 doeken schilderen.

Èèn additionele voorwaarde wist de schilder echter nog op te nemen in het contract, namelijk dat zijn doeken voor altijd in het atelier zouden blijven hangen en dit tevens na zijn dood een museum zou worden, eveneens  ”tot in den eeuwigheid.” Inmiddels is de toen verlaten plek in Brussel enorm in waarde gestegen, het Wiertz museum trek per dag nauwelijks 10 bezoekers en zou de Brusselse gemeente dolgraag  het museum met de grond gelijk maken en het terrein een andere bestemming geven. 

En daar zit nu de clou : HET MAG NIET ! Dit is Belgische humor!