Vanuit een snikheet Rome mailt onze collumnist Dirk van der Sande een bijdrage over de momenteel in Nederland heersende polemiek met betrekking tot de zogenaamde media code.
Wilt u dit weekend de moeite nemen de mediacode zelf er eens op na te lezen, hetgeen ik u kan afraden, gelet de taaiheid van het verhaal, surf dan naar www.hetkoninklijkhuis.nl/content.jsp?objectid=8897 en lees het allemaal nog eens rustig door, net als Sjoukje Rullemann, die deze code inmiddels kan dromen.
Een van de belangrijkste alinea’s luidt : “dat er op grond van rechtspraak van de Nederlandse en Europese rechter moet worden aangenomen, dat het recht om vrijelijk foto’s van en over bekende personen te maken, dient te wijken ten gunste van het recht om met rust gelaten te worden, indien de informatiegaring , resp. publicatie betrekking heeft op handelingen en gedragingen die louter in de privé-sfeer liggen, de publicatie geen bijdrage levert aan het publieke debat , of de informatie is verkregen op een wijze die als hinderlijk moet worden ervaren.”
Ik ben geen jurist en heb geen pretenties in die richting, maar met mijn boerenverstand zeg ik, dat elke “beweging” van leden van het koninklijk huis ten allen tijde een bijdrage levert tot het publieke debat. Lees eens een Oranje Blog en je zult zien dat iedere stap van de leden van het koninklijk huis wordt uitgekauwd, ieder kleurtje van de jurken en hoeden wordt besproken enz. Maar in het geval van de ” Argentijnse foto’s” mag er toch nog aan toegevoegd worden dat het extravagante vakantiegedrag van de Oranje’s zeker een onderwerp van publiek debat is. Immers de Nederlandse burger betaalt het Koninklijk huis en zijn uitspattingen en mag dan op z’n minst toch wel geïnformeerd worden over het hoe en wat. Trouwens de skipiste in Patagnië was naar mijn weten openbaar terrein, dus is er geen sprake van een “privé-sfeer.”
De kreet dat de informatie verkregen wordt op een “hinderlijke wijze” is natuurlijk zeer subjectief. Wat voor de een hinderlijk is, hoeft dat niet te zijn voor een ander, zie de gepubliceerde foto’s van Michelle Obama in shorts, Silivio Berslusconi tijdebns een feestje, het echtpaar Sarkozy tijdens het zwemmmen en zonnebaden. het is dus zeer gevaarlijk het oordeel van de ondervonden hinder aan een z.g. “ betroffende “ over te laten. Het zal mede afhankelijk zijn van de stemming waarin hij of zij verkeert en leidt onherroepelijk tot zeer subjectieve besluitvorming en daarmee tot perscensuur.
Vanuit Rome, een plezierig weekend en sterkte voor Sjoukje, maar ach………het pluche lokt.
Jelmer Schreef:
Lastige materie..belangrijk arrest bij dit onderwerp is het door het EHRM gewezen arrest Von Hannover op 24 juni 2004, het arres waarop de Mediacode grotendeels gebaseerd is. Dit arres bepaalt dat een ieder, ook de bekende persoon, recht heeft op een reasonable expectation of privacy en dat een inbreuk slechts gerechtvaardigd kan worden als deze bijdraagt aan een publiek debat. Dat iedereen recht heeft op privacy, ook al zijn ze bekend, lijkt me logisch. In de rechtspraak is wel aangenomen dat bekende personen zoals politici meer moeten verdragzen. Hierbij neemt men sneller aan dat het feit verband houdt met de openbare functie. Maar ook hun priveleven is geen schietschijf. Wanneer het enkel afbeeldingen betreft van hun priveleven (winkelen, terras e.d.) dan kan publicatie een schending van hun privacy betekenen. TENZIJ deze bijdraagt aan een publiek debat. Vraag is wanneer iets bijdraagt aan een publiek debat..vaste rechtspraak is alwel dat de enkele nieuwsgierigheid van een bepaalde groep mensen niet betekent dat dit onderwerp opzichzelf nieuwswaarde heeft. De belangsteling naar de vakantie van de Oranjes lijkt me zo’n onderwerp..wat dragen foto’s over dit onderwerp bij aan het publieke debat van maatschappelijk belang? Wanneer er een publiek debat zou spelen over de dure vakanties zou dat anders zijn. Ook bijvoorbeeld foto’s van een vakantie destijds naar Mozambique…wat ook onderwerp van publiek debat was lijkt me bij te dragen.
Het bespreken van jurkjes en hoeden is wat anders dan het publiceren van een foto/portret/afbeelding van het gelaat of hoe je een afbeelding waar iemand herkenbaar op staat ook maar wilt noemen. Ook het zich vertonen op openbare plaatsen wil nog niet zeggen dat men geen recht heeft op privacy (zie ook Von Hannover).
Het enkel verkrijgen van informatie door hinderlijk volgen is nog geen reden om publicatie achterwege te laten als deze bijdraagt aan het publieke debat of niet louter betrekking heeft op de privesfeer van de geportretteerde. Het EHRM
‘the press plays an essential role in a democratic society. Although it must not overstep certain bounds, in particular in respect of the reputation ans right of others, its duty is nevertheless to impart information and ideas on all matters of public interest. Journalistic freedom also covers possible recourse to a degree of exaggeration, or even provocation ‘.
Ben het ermee eens dat het een lastig onderwerp is..je kunt er op verschillende manieren naar kijken en dat gebeurt ook, waardoor er veel onduidelijkheid is….reden dan ook dat ik, nu ik in de laatste fase van mijn studie zit, mijn scriptie over dit onderwerp schrijf.
Geplaatst op juli 11th, 2011 at 3:20 PM