De dame bij wie deze voeten horen op het regenachtige Malieveld in Den Haag , verzocht mij geen foto van haar te willen plaatsen en de reden hiervoor  zal u na het lezen van dit artikel duidelijk zijn. Ik sprak haar aan, rijdend in een stortbui langs dit Haagse grasveld, toen ik haar daar zo zag, moederziel alleen met een protestbord in de hand.

Zoals geschreven, bekroop mij een gevoel van medelijden, dus de auto gestopt, naar de dame in kwestie toe en zag ik dat op het protestbord te tekst stond: AOW moet naar 75 jaar. Nu is dat volgens mij niet direct een oproep om momenteel vrienden te maken in ons land, behalve misschien bij  het kabinet, dat met een dergelijke oplossing wel blij zou zijn. Daarmee zijn alle financiële zorgen in Den Haag in een klap van de baan, en kan Bert Koenders er morgen  wel een miljardje bijkrijgen, de oorlog in Afghanistan kan rustig nog 10 jaar doorgaan en Jan Peter hoeft niet in exciel te gaan naar Brussel.

“Mevrouw”, probeerde ik haar te troosten, toe zij mij van onder een van oorsprong strak maar inmiddels totaal verregend kapsel zielig aan keek, “mevrouw laat dat demonstreren maar, het heeft geen enkele zin en zo meteen komt er nog een PVV-er langs die u het bord afneemt. Maar waarom wilt u, dat er tot het 75ste jaar moet worden doorgewerkt”? “Kijk naar mij”, antwoorde zij met een stem die mij vagelijk bekend voorkwam, “ik ben de 70 nu gepasseerd en nog fighting fit. Toegegeven, dat komt mede doordat mijn zoon die mijn zaak over moet nemen, daar eigenlijk niet de capaciteiten voor heeft en ik bang ben dat zijn vrouw mij een keer uit een vliegtuig laat werpen. Maar, ik vind,  juist in deze sombere economische tijden moet je solidair met elkaar zijn, de sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen”.

Ik was even stil, nadenkend, hoe ik haar kon helpen. Tenslotte zei ik : Nou mevrouw , het is hondenweer, stop er nu maar mee, kom op, stap in mijn auto en breng ik u even naar huis, daar neemt u een warme kop chocolademelk, een warme douche, por de kachel op en u bent het zo weer vergeten. Waar mag ik u naar toe brengen”, terwijl wij naast elkaar  door het soppende gras terugliepen.

“Oh”, zei zij, “wat vriendelijk van u, het is hier vlak om de hoek, paleis Noordeinde en als u even voor de deur wacht, krijgt u van mij een lintje”.

Gelukkig is Prorepublica, de site van de zoveelste republikeinse afsplitsing weer in de lucht. De republikeinen konden weer opgelucht adem halen, want 4 dagen zonder hun virtuele lijfblad, bleek voor velen een ware kwelling geweest te zijn, althans de reacties en steunbetuigingen lezend op de website Prorepublica. Onder de titel “dierbare vrienden en collegae”, legde de drijvende kracht achter de organisatie , de wetenschapper,  Leo Brabanticus uit, wat er gebeurt was. Op de site kon ik lezen dat Leo Brabanticus een “Brabantse Leeuw” is, iets waar ik mij niet zo veel bij voor kan stellen, zie foto. Ik krijg , als ik zijn verhaal lees, meer de indruk van een ooit door een grootwildjager doodgeschoten wat mottige leeuwenhuid die aangetast door de tand des tijds voor een haard ligt. Maar goed, onze leeuw had kennelijk wat fout gedaan met copyrights en dat was Trouw en de Volkskrant in het verkeerde keelgat geschoten. Of Prorepublica maar even met wat centen over de brug wil komen.

Nu komt mij e.e.a niet geheel nieuw voor, ondanks het betoog van Leo, dat hij – hij is opgeleid tot wetenschapper ( zo, zo, knap hoor !) – altijd naar eer en geweten gehandeld heeft. Nog niet zo lang geleden moest onze redactie Prorepublica ook even mailen, dat het overnemen van een artikel van ons,  toch wel voorafgegaan moest worden door toestemming hiervoor te vragen. Antwoordt  hebben wij nooit mogen ontvangen en gelet het feit dat wij de republikeinse gedachte een warm hart toedragen hebben wij het daar maar bij gelaten.

Een ander feit is , dat Leo, die zich beroept op zijn wetenschapper zijn, dus naar ik mag aannemen uitsluitend feiten aandraagt en beschrijft, de Transavia vlieger Julio Poch “een van de grootste schoften van het Videla regime ” noemt. Gelet de eerdere artiklen, die wij op deze site plaatsten over de Transavia affaire, die naar mijn mening stinkt, zijn al onze redactieleden geen aanhangers of fans van het Videla regime, in tegendeel. Maar, ondanks het feit, dat Poch zelf over zijn vluchten opschepte bij collega’s, gaat het mij te ver om iemand op een openbare site “een vuile schoft” te noemen. Leuk voor de tribune spelen, Leo, maar niet correct. Iemand is pas schuldig als een dienovereenkomstige  gerechtelijke uitspraak heeft plaats gevonden, iets dat een wetenschapper toch zou dienen te weten.

Voor de rest, fijn dat Prorepublica er weer is, het is altijd vermakelijk te lezen hoe men tracht een doel, namelijk het wijzigen van het Nederlandse staatsbestel , te bereiken door steeds verder in de oude schoenendoos te graven, als het gaat om het vinden van negatieve publiciteit over het ook door ons niet geliefde huis van oranje. Voorlopig wordt ik nog maar even geen lid en doneer ook niet.