Gedraagt ons kroonprinselijk paar zich als verwende kinderen ? Dat is de vraag, welke je, je moet stellen, na het lezen van een artikel in “DE PERS ” van vandaag. De vraag is in feite niet zo moeilijk te beantwoorden, want Wimlex, en daarbij niet in de laatste plaats aangevuurd door zijn Generalissima, zet in feite gewoon de jarenlange oranje traditie door. Als wij in vogelvlucht even zien hoe onze staatshoofden en hun aanhang de laatste 300 jaar ons land geconfronteerd hebben met hun liederlijk gedrag, dan valt Wimlex niets te verwijten.
Toch begint het “VOLK” te morren, niet in de laatste plaats doordat er met name door de intrede van het internet veel meer transparantie is over de strapatsen van de oranjes. Vertwijfelde tegenoffensiefen zijdens de Reichs Verfolgungs Dienst ( RVD), een onbeholpen acterende minster president, die het vanmiddag wel weer voor zijn kiezen zal krijgen, sorteren weinig of geen effect, in tegendeel verergeren de situatie alleen nog maar.
Zo schiet mij een verhaal te binnen, dat mij verteld werd door de zoon van een Nederlandse Chiropratiker ( bottenkraker). Tijdens zijn jeugd moesten de kinderen binnen blijven als de blauwe Ferrari van Bernhard discreet achter het huis annex praktijk in Zeist geparkeerd werd, meestal kort na het schemeren. Bernhard moest even “fighting fit” gemaakt worden, als hij, zoals hij het zelf typeeerde, ” die avond even de pijp uit ging kloppen”. Niemand die er ooit van hoorde, de kinderen gluurden stiekem van achter de gordijnen naar die “hoge meneer” en Juul nam thuis nog een kopje warme chocolademelk.
Dat kan tegenwoordig niet meer, en dat is goed ook, want tijden zijn veranderd en de vraag of een erfelijke opvolging van een staatshoofd nog van deze tijd is, dringt zich steeds meer op. Jawel roept de ene partij, het schept een band. Nee, roepen de anderen, kijk eens naar de kosten ( een dacht ik wat minder relevant argument). Gelet moet vooral worden op de vraag is, het staatshoofd capabel om zijn / haar functie uit te oefenen. Gelet het feit dat Beatrix maar niet wil aftreden ten gunste van Wimlex, doet ons denken dat zelfs zijn eigen moeder over die vraag haar terechte twijfels heeft.
Natuurlijk spelen kosten wel mee. De Franse president Sarkozy, toch niet bepaald een teruggetrokken “typje”, kost de Franse belastingbetaler op jaarbasis ongeveer € 110 miljoen. “Onze von Amsbergs” doen het zoals u weet, daar niet voor. De schattingen ontlopen elkaar niet veel, maar zullen eerder a.s. jaar bij 120 miljoen dan de door Den Haag aangegeven 114 miljoen liggen. Maar daar krijg je ook wat voor terug, zegt o.a. de econoom en demograaf Harry van Dalen. Hij stelde dat de economische groei in landen met een vorst als staatshoofd sterker is gegroeid in de afgelopen decenia dan die van door een president bestuurd land. Daaruit concludeerde van Dalen, dat de oranjes ons land per jaar 4 à 5 miljard opleveren. Arme Harry, ondanks het halen van de bekende bruine arm, is het verwachte lintje nog niet uitgereikt en slijt hij zijn leven als “Senior research assistent”aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Harry is typisch een man die nog nooit echt in de buitenlucht geweest is.
In Amsterdam wordt gezegd “schijt aan je hele familie”, als je wilt weergeven, dat je maling hebt aan alles wat er om je heen gebeurt en hierop parafraserend zou deze uitspraak in “hoger kringen”wel eens kunnen luiden : “schijt aan jullie plebs”, want de oranjes menen nog steeds, dat met wat koek gehap de zaken best voor elkaar komen.
Tot nu toe hebben zij daarin gelijk, want los van wat tot nu toe mislukte pogingen zijdens republikeins ingestelde Nederlanders, laat het volk zich gewillig schoppen en schoferen. Vanuit Den Haag is er (voorlopig) geen redding te verwachten, want een man die iedere dag zijn moeder belt (JPB) is nu niet bepaald de figuur van wie je sterke woorden kunt verwachten.
Maar eens zien wat het vanmiddag in de kamer gaat worden, maar de hoop op verbetering is minimaal, ondanks het feit dat zelfs met de oranjes meeheulende kranten als Trouw, Volkskrant en AD nu zo maar een artikel durven te plaatsen, dat de “steun”voor de oranjes tanend is.