BOEM! Einde nummer 4 van JP en de koning is weer even de baas. Allemaal zijn wij bekend met de trammelant omtrent Mission Impossible in Afghanistan en omstreken. Er is een briefje van de NAVO bij het kabinet binnengekomen, waarin is verzocht om de missie te verlengen of iets van die strekking; in ieder geval nog voor onbepaalde tijd blijven vechten tegen de door het Westen (CIA-MI6)  opgerichte Talib-strijdgroepen. Het Afghaanse verzet tegen de bezetters dus.

 Inmiddels is Kabinet Balkellende nr. 4 over deze problematiek gestruikeld, waarbij de regeringsleider zijn roemruchte naam als “brokkenpiloot” eens te meer eer heeft aangedaan. Ik weet bijna zeker dat de man inmiddels van zijn geloof is afgevallen, immers zonder geloof kan hij niet functioneren, naar eigen zeggen.
In een van de commentaren op ik meen het journaal, deed een verslaggever bericht van de toestand en hoe Brussel en de Amerikanen zouden omgaan met het gepiepel in de Lage Landen. Ik schrok van de volgende uitlating van deze verslaggever:
“De Amerikanen zijn niet gelukkig met deze situatie, dat is duidelijk, hoewel er nu niet direct “Amerikaanse F16 straaljagers boven Scheveningen zullen gaan vliegen””.
Had ik dat goed gehoord? Het moet toch niet gekker worden, wat is hier aan de hand. Afgezien van het feit dat ene Maxime (Bilderberg) Verhagen niet anders doet dan dreigende taal uitslaan, in de trant van “dit brengt Nederland internationaal gezien in een uiterst precaire positie”, lijkt er iets behoorlijk fout te zitten. Het feit dat zo’n opmerking de ronde doet, van de straaljagers, geeft te denken. Vroeger noemde men dat de “kanonneerboot diplomatie”, veel toegepast door de Engelsen in hun beste jaren en een nare gewoonte door de Amerikanen overgenomen en geperfectioneerd. Dreigen, sancties, blokkades, verzwakken, valuta aanvallen en toeslaan. Maar Nederland? En wij hebben toch allemaal geleerd dat wij in 1945 “bevrijd” zijn?
Het is zo langzamerhand een teken aan de wand dat een door een ongekozen persoon benoemde minister zulke taal zonder consequenties ventileert. Namens wie doet die man dat, namens het Nederlandse volk? Namens de “bondgenoten”? Figuren als Richard Lolbroek hebben eerder al dergelijke taal uitgeslagen. Het zet je natuurlijk aan het denken hoe de kaarten feitelijk liggen en waarom de kiezer daar nog steeds geen invloed op kan uitoefenen. De circus-act die in Den Haag is opgevoerd is van een bedenkelijk hoge amusementswaarde. Want het gaat in werkelijkheid om het controleren van een hele natie via de politiek, geïnstigeerd door een buitenparlementaire ongekozen machtselite, waarvan ongetwijfeld entiteiten als het koningshuis, bankencartel en multinationals deel uitmaken. Anders zijn de acties van Verhagen en Bos niet te verklaren.
En als dat gebeurt onder druk van bondgenoten is dat een hoogst kwalijke zaak en kan men zich afvragen wat er hier in het verleden nog meer door de politiek is doorgedrukt door middel van chantage en dreigementen. De EU grondwet na het eerste fiasco als resultaat van het referendum? En wat gaat er nog komen?
Artikel 100 lid 1. van de Grondwet luidt:
“De regering verstrekt de Staten-Generaal vooraf inlichtingen over de inzet of het ter beschikking stellen van de krijgsmacht ter handhaving of bevordering van de internationale rechtsorde. Daaronder is begrepen het vooraf verstrekken van inlichtingen over de inzet of het ter beschikking stellen van de krijgsmacht voor humanitaire hulpverlening in geval van gewapend conflict.”

Om toekomstige dergelijke circus-taferelen te voorkomen, zou dit artikel moeten worden veranderd als volgt:
Lid 1. De regering heeft vooraf expliciete toestemming van een 2/3 meerderheid van de Staten-Generaal nodig over de inzet of het ter beschikking stellen van de krijgsmacht buiten het grondgebied van Nederland, uitsluitend ter verdediging van nationale belangen.
Lid 2. Daaronder is begrepen het vooraf verstrekken van inlichtingen over de inzet of het ter beschikking stellen van de krijgsmacht in geval van gewapend conflict.
Het is natuurlijk vreemd als regeringen feitelijk kunnen beslissen de wapens op te nemen. Indien het veranderen van artikelen in de Grondwet een meerderheid van 2/3 nodig heeft, is 2/3 parlementaire meerderheid  minstens zo noodzakelijk voor het ten strijde trekken tegen een soort van vijand in opdracht van politici, die zelf liever thuisblijven “om het overzicht te houden….” 
Overigens dienen degenen die om het hardst “ Te wapen!!” schreeuwen,  zelf het goede voorbeeld te geven, of bij tijdgebrek dat hun kinderen laten doen. Dat is zeer aansprekend en motiveert zeker anderen om voor politici hun leven in de waagschaal te stellen in een of andere afgelegen zandbak.
Het is een malle toestand, die staatsinrichting van het jaar NUL !!