En onze mede-schrijver Sander Driessen gaat onverdroten door met zijn serie “Open brief aan ….” en wij kunnen u nu al vast verklappen, dat nog een groot aantal Nederlandse prominenten een brief van Sander zullen ontvangen. Aan ons de taak om hier nog een passend plaatje bij te zetten. Treffend vonden wij de foto van HET GROTE VOORBEELD van Marijnissen.

 Geachte heer Marijnissen / Beste Jan,

In de volksmond tutoyeren wij elkaar maar, want Uw partij is toch van oorsprong een volkspartij? U heeft in Uw leven de nodige tegenslagen te verwerken gekregen want op jonge leeftijd overleed Uw vader, een gemeenteambtenaar. U heeft diverse scholen bezocht zonder een diploma behaald te hebben en ik denk dat de situatie van thuis hieraan debet was. Op een kostschool was U een klasgenoot van　Henk Kamp, een latere collega in de Tweede Kamer. Ook het gymnasium in Heeswijk werd niet afgemaakt, net zo als de HBS in Oss. Na deze mislukte periode ging U werken bij een ijsfabriek als fabrieksarbeider en later bij　Zwanenberg　in Oss. Daarna werd U lasser　in de　metaalindustrie.

Tijdens Uw schoolopleiding raakte U geïnteresseerd in　filosofie　en　linkse politiek. U las de boeken van Marx, Freud　en　Marcuse　en sloot zich aan bij de　maoïstische vleugel van de opkomende protestbewegingen. Omdat U toen al opviel werd U gekozen in het bestuur van de　Kommunistiese Partij Nederland/Marxisties Leninisties, een afsplitsing van de　Kommunistiese Eenheidsbeweging Nederland en de-ze naam werd gewijzigd in　Socialistiese Partij. Ja, in deze extreme omgeving voel-de U zich veilig, voelde U zich thuis!

Na een wilde staking bij Bergoss, nam U ontslag om U volledig op het activisme en de partij te werpen. Uiteraard ontving U voor deze ‘werkzaamheden’ ofwel een goede uitkering uit een van de vele kassen in dit land, danwel werden deze activiteiten vorstelijk gesubsidieerd door onze (R)Overheid. De SP boekte een succes in de gemeente Oss, waar zij met 3 zetels in de　gemeenteraad　kwam. U kwam daar als jongste raadslid in de raad en zou raadslid blijven totdat U zich volledig ging richten op een landelijke doorbraak. In de raad liet U zich vooral in de eerste jaren weinig zien en richtte U zich voornamelijk op het buitenparlementair activisme. Halverwege de jaren tachtig werd U door een vriend naar het landelijk partijkantoor gehaald, waar U lid werd van het bestuur en ‘bezoldigd’ medewerker van de SP. Na de dood van de toenmalige partijleider　werd de macht van U en Uw vriend binnen de partij snel groter en later volgde U oudgediende　Hans van Hooft op als voorzitter van de SP.

Inmiddels was U tevens lid geworden van de　Provinciale Staten　van　Noord-Brabant. Op landelijk niveau spande U zich in de SP te moderniseren en ogenschijnlijk te ontdoen van het laatste maoïstische en marxistische vertoon. Bij de　Tweede Kamer-verkiezingen 1989　was hij voor het eerst　lijsttrekker　van de SP die voor een kleine partij een grote　verkiezingscampagne voerde maar de　kiesdrempel desondanks niet haalde. In de periode tot de　Tweede Kamerverkiezingen 1994　werd onder Uw leiding vervolgens hard aan de landelijke bekendheid gewerkt en het partijapparaat meer structuur gegeven. Opnieuw werd U lijsttrekker en voor het eerst in haar bestaan komt de SP met 2 zetels in het parlement. U bent fractievoorzitter;　Remi Poppe　is het andere SP-Kamerlid. Onder Uw strakke leiding groeit de SP in de Tweede Kamer naar 5 zetels in 1998, 9 zetels in 2002 en 2003, en 25 zetels in 2006. Ook de gemeenteraadsverkiezingen van 2006　leveren de SP forse winst op.

Na de verkiezingen van 2003 ontstaat een conflict tussen het SP-Kamerlid　Ali Lazrak en U, als Lazrak tegen gemaakte afspraken in besluit om zich niet langer te houden aan de regeling die stelt dat alle SP-volksvertegenwoordigers een deel van hun salaris afdragen. Nadat dit Kamerlid Marijnissen beschuldigt van dictatoriaal optreden en een bemiddelingspoging mislukt, verlaat Lazrak de　fractie　op 2 februari 2004. U deed ook veel stof opwaaien met Uw terechte opmerking dat het “een dikke extra plus” zou zijn wanneer de PvdA-politici　Aboutaleb　en Albayrak　ervoor zouden kiezen om hun buitenlandse paspoorten in te leveren.

Omdat Uw gezondheid afneemt vervulde　Agnes Kant　(tijdelijk) het fractievoorzitter-schap en　Harry van Bommel　is woordvoerder van de SP-campagne tegen de　Euro-pese Grondwet. Medio 2008 maakte U bekend om gezondheidsredenen definitief te stoppen als fractievoorzitter van de SP maar bleef U wel Kamerlid en landelijk partij-voorzitter.　Agnes Kant volgde U op als fractievoorzitter. In maart 2010 maakte de SP bekend dat Marijnissen niet verkiesbaar is voor de　Tweede Kamerverkiezingen　in juni dat jaar. Op Uw laatste dag als Kamerlid, 16 juni 2010, kreeg U een staande ovatie van de overige leden.

U zorgde herhaaldelijk voor ‘opschudding’ door Uw taalgebruik in de Tweede Kamer. Beroemd werden Uw woorden　”effe dimmen”　die U tegen toenmalig waarnemend Kamervoorzitter　Weisglas　sprak. Nadat U in een langdurig debat over het ‘tentasiel’ al drie uur had gezwegen, wilde U　interrumperen. De voorzitter maande U het kort te houden gezien de sterke uitloop van het debat en U voelde zich onheus bejegend en riep:　”Even dimmen, ja, even dimmen.”　Toen Weisglas U vroeg deze woorden terug te nemen antwoordde U　”dat U dat absoluut niet van plan was”, waarop Weisglas reageerde met　”daar neem ik akte van”. U mocht hierop alsnog interrumperen. Even later tartte U opnieuw het gezag van de Kamervoorzitter. Op een waarschuwing van Kamervoorzitter　Bukman　dat hij hem het woord zou ontnemen, reageerde U met　”dat maak ik zelf wel uit”. Evenals Weisglas nam Bukman daar slechts notitie van.　Middels een ingezonden stuk lichtte U toe, na een verwijzing naar het　’even dimmen’　incident:　”In het debat (…) werd ik wederom reeds bij mijn 1e interruptie door de voorzitter gekapitteld. Bij het uitspreken van mijn 2e zin ontnam hij mij het woord. Hij was het niet eens met de inhoud van mijn opmerking, hoewel die alles te maken had met het verloop van het debat tot dan toe. Echter, indien een Kamerlid binnen de orde iets wil opmerken en hij krijgt daar toestemming voor, is het Kamerlid vervolgens zelf verantwoordelijk voor de inhoud van zijn opmerking. Een voorzitter die zich ook gaat bemoeien met de inhoud van een inbreng gaat echt te ver. Toen ik zei “Dat maak ik zelf wel uit’ sloeg dat dan ook op mijn vrijheid in te brengen wat ik zelf wil en niet op de vrijheid te mogen interrumperen of niet.”.

Ook raakte U opnieuw in opspraak wegens ‘onparlementair taalgebruik’ in de Twee-de Kamer, toen hij de minister van Ontwikkelingssamenwerking　Koenders　schoffeer-de door hem voor een　”flapdrol”　uit te maken. Dat riep U driemaal achtereen tijdens het　vragenuurtje　terwijl Koenders aan het woord was. Aanleiding zou zijn geweest de volgens U　”hooghartige manier”　waarop Koenders weigerde de vraag te beantwoor-den of de minister niet　”een beetje de rol van burgemeester in oorlogstijd”　vervulde omdat Nederland voorstellen zou afzwakken die arme landen meer invloed moeten geven in het　”meepraten over de aanpak van het sprinkhaankapitalisme”. Koenders veroordeelde het niveau van de formuleringen, waarna U hem aldus karakteriseerde. Toen Koenders bij zijn vertrek uit de zaal aan U opheldering verzocht, stuurde U hem terecht met een nonchalant gebaar weg bij Uw stoel, volgens de minister met de woorden　”Ga de Kamer uit. Je hebt hier niets te zoeken!

Af en toe doet U goede dingen, helaas niet altijd! Sander Driessen