Leefden Hitler en andere Nazi’s na W.O. II rustig verder in Argentinië? (I)

Op 30 april 1945 had volgens algemeen gangbare geschiedschrijving Hitler zichzelf door het hoofd geschoten én cyanide ingenomen. Deze kennis van zaken zou afkomstig zijn van Hitlers persoonlijke kamerheer Heinz Linge. Linge en Bormann waren de eersten die Hitler dood aantroffen naast de eveneens overleden Eva Braun. Linge rook een duidelijke geur van amandelen (wat wijst op gebruik van cyanide) en zag dat Hitler zichzelf een kogel door de rechter slaap had geschoten.
De lichamen van Hitler en Braun werden daarna naar buiten gebracht, overgoten met benzine en in door diezelfde Linge met behulp van wat SS’er aangestoken. Op 2 mei wisten soldaten van het Rode Leger beslag te leggen op de overblijfselen van de dictator en zijn vriendin. Linge werd gevangen genomen en keerde pas in 1955 uit Rusland terug naar Duitsland.

Een dubbelganger zou de verklaring kunnen zijn waarom het bloed op de sofa waar Hitler zichzelf om het leven bracht van een andere bloedgroep is dan die van de Führer.
Leden van het Rode Leger hadden er alle belang bij een dode Hitler te “produceren” om aan de toorn van Stalin te ontsnappen. Maar hoe zit het dan met de nazi-getuigen die zeggen aanwezig te zijn geweest bij deze zelfmoord? De mogelijkheid bestaat dat ook zij niet wisten dat het hier om dubbelgangers zou kunnen gaan. De geallieerden kwam het in 1945 goed uit dat Hitler dood werd verklaard. Het beeld dat het goede had overwonnen en een keurig net einde kon men wel gebruiken. Men maakte zich van geallieerde zijde in die periode ook niet echt druk over de feiten en raadsels rondom Hitlers dood.

In 2008 verscheen het boek “Der Letze Zeuge”van de hand van Rochus Misch, “Kurier und Leibwächter” van Hitler. De in 1917 geboren Rochus Misch zou de zelfmoord van Hitler en Eva Braun hebben meegemaakt. In werkelijkheid was hij 30 april 1945 als telefonist werkzaam in de bunker en wel op zo’n 20 meter afstand van de slaapkamer van Hitler. Hij kon onmogelijk de vermeende zelfmoord hebben gezien. Er zaten immers geen 2 deuren maar 4 deuren tussen hem en Hitlers kamer. Dat werd ook duidelijk toen Goebbels na met Borman en Axman over goede oude tijden te hebben gesproken en Hitler en Eva afscheid hadden genomen op een gegeven ogenblik zei: “Ik geloof het is zover”. Rochus Misch vertelt in een filmfragment van de BBC opgenomen 3 september 2009 (op 92 jarige leeftijd) wat er toen gebeurde (zie:  http://news.bbc.co.uk/2/hi/8234018.stm ) “Men had een schot gehoord”, zegt Misch in dat fragment, “ik heb dat niet gehoord, want ik was er te ver vanaf. Zij zijn toen de ruimte ingegaan en ik zag Eva liggen en Hitler in elkaar gedoken met zijn hoofd op een tafel .Gestapo Müller is dan later verschenen en ik blijf alleen met Goebbels en de adjudant van Hitler, Otto Günsche. Goebbels is vervolgens 30 uur lang Reichskanzler. De volgende dag 1 mei 1945 stuurt Goebbels Rochus Misch weg en zegt: “We weten hoe we moeten leven en we weten ook hoe we moeten sterven”. Nadat Goebels telefoneert met Dönitz om hem te vertellen dat de Führer dood is en Dönitz de nieuwe Reichspräsident is, pleegt Goebbels met zijn vrouw zelfmoord.

Onderzoek wijst uit dat vorenstaande verhaal van Rochus Misch naar het land der fabelen verwezen moet worden of in ieder geval hoort bij de Duitse propaganda. De feiten zijn, dat reeds vóór 30 april 1945 de elektriciteit in bunker en Rijkskanselarij was uitgevallen door de bombardementen en de bunker dermate was beschadigd, dat de pompen en luchtverversing  alsmede de telefoonverbindingen niet meer werkten en het grondwater naar binnen begon te  sijpelen.
Op eerdere foto’s zien we ook dat Russische militairen met kaarslicht de bunker doorzoeken.
Op 20 april keert Himmler speciaal terug van het verjaardagsfeestje van de Führer in Berlijn om in de nacht van 20 op 21 april 1945 een lang gesprek te hebben met  Norbert Masur over de capitulatie. Himmler dacht Hitlers plaats in te nemen met een eervolle capitulatie voor Duitsland. Op 24 april 1945 ontbood hij Graaf Folke Bernadotte van het Zweedse Rode kruis om het voorstel nogmaals aan Eisenhouwer over te brengen.
Hitler was hierover woedend en vroeg aan Hannah Reitsch’  minnaar, de luchtmachtgeneraal Ritter Robert von Greim naar Berlijn te vliegen. Hitler ontnam op 25 april 1945 Göring’s positie en benoemde Robert von Greim tot Opperbevelhebber van de Luftwaffe. Het is mogelijk dat hij hen opdracht gaf Himmler vervolgens gevangen te nemen, maar deze werd pas op 22 mei 1945 samen met een aantal SS-Adjudanten door de Amerikanen in de buurt van Hamburg gevangen genomen.
Aansluitend moet op 25 of 26 april 1945 de eerder genoemde moord en zelfmoord van de familie Goebbels hebben plaatsgevonden, alsmede ook de vermeende zelfmoord van Hitler en Eva.
Alleen in dat geval zou nog voldoende tijd over kunnen zijn gebleven, om de lichamen te verbranden en wel om de volgende redenen.
• op 20 april 1945 bevonden de Russen zich al op een tiental kilometer van Berlijn;
• op 29 april 1945 waren zij reeds tot het centrum van Berlijn gevorderd;
• op 30 april 1945 liep Sovjet-soldaat Mikhail Minim samen met enkele kameraden de Rijkskanselarij binnen en hees bij gebrek aan de officiële Sovjetvlag om 10.40 uur ’s ochtends een rode doek op het dak van het Rijksdaggebouw;
• op 2 mei 1945 werd de rode doek door een Russische Sergeant vervangen door een officiële vlag.
 
De  conclusie moet wel zijn, dat Hitler en/of de familie Goebbels op 30 april 1945 nog aanwezig waren in de bunker.Volgens niet nader omschreven getuigen vluchtte Hitler  met Eva en meerdere andere Nazi-officieren op 26 april 1945 in de zuurstofrijke avondlucht met een JU-52 vliegtuig richting Barcelona en liet (de lichamen) van eventuele dubbelgangers en de familie Goebbels achter.

Wikipedia maakt melding dat Bormann dood in de straten is gevonden. Echter  Bormann werd in absentia berecht tijdens het Proces van Neurenberg. Hij werd ter dood veroordeeld op 1 oktober 1946. Ondanks het feit dat men weken achtereen op de Duitse radio oproepen deed aan Bormann zich te melden bij justitie en een beloning werd uitgeloofd aan tipgevers, was er geen spoor van hem te bekennen.
Martin Bormann, eerste adjudant van de Führer, verdween na de capitulatie. Hij werd voor de laatste maal opgemerkt te Berlijn tijdens de laatste dagen van het regime.
Bormann zou vervolgens uitgeweken zijn, om uiteindelijk in Argentinië op te duiken. Eveneens wordt verteld dat hij enkele jaren na de oorlog in Buenos Aires herkend werd door een Joods geneesheer die hem, op last van een geheime raad van Joodse organisaties, geliquideerd zou hebben. Dit laatste zou juist kunnen zijn omdat Bormann in Argentinië leefde onder de naam Ricardo Bauer en daar is gefotografeerd met een plaatselijke schone. In 1960 heeft men van hem een grafsteen gezien in Bariloche met het opschrift M.Bormann. Enkele weken later bleek de grafsteen te zijn verwijderd.

Wikipedia is een vrije encyclopedie die normaal betrouwbare informatie bevat, doch in bepaalde gevallen in verband met andere belangen van de juistheid afwijkt.                                            

Terug nu naar de gebeurtenissen in de Führer-bunker  gedurende de laatste uren van het Derde Rijk. Een aantal andere versies met betrekking tot de vermeende zelfmoord van Hitler doet in de loop der jaren de ronde.
(1) Een niet met name genoemde onderzoeker doet het volgende relaas:
“Onlangs was ik mijn knipselarchief aan het uitmesten toen ik weer een artikeltje tegen kwam over Erna Flegel. Flegel was als verpleegster in de Berlijnse bunker aanwezig toen Adolf Hitler zichzelf van het leven beroofde. Flegel, 93 jaar oud toen ze in 2005 sprak over haar ervaringen in de bunker, liet weten dat Hitler op het einde zo paranoïde was dat hij zelfs dacht dat de cyanidecapsule die hij slikte niet zou werken. Flegel rept met geen woord over het feit dat Hitler zichzelf door het hoofd zou hebben geschoten. En dat is vreemd… want ik heb ook nog een ander knipseltje dat suggereert dat Hitler zichzelf door het hoofd had geschoten.”
(2)En er bestaat een versie van Traudl Jung, Hitler’s secretaresse die in 2002 op 81 jarige leeftijd haar memoires over de laatste dagen met Hitler in de bunker publiceerde. Ook Traudl meent dat Hitler cyanide had genomen en zichzelf met een revolverschot van het leven beroofde. Maar in de versie van Traudl had Hitler zichzelf door de mond geschoten (dus niet door het voorhoofd)
(3)Maar er is ook een versie van Arthur Axmann uit 1994, destijds leider van de Hitlerjugend, en ook al aanwezig in de bunker op het uur U. Volgens Axmann was er een luide knal in de bunker te horen en toen Axmann een moment later de kamer van Hitler betrad zag hij zijn geliefde Führer bebloed en dood naast de eveneens dode Eva Braun op de sofa zitten. Axmann zei dan weer niets over cyanide.

Maar naast de warrige en tegenstrijdige verklaringen uit de bunker zijn er later ook nog andere tot nadenken stemmende getuigenissen afgelegd.
Rode Leger generaal Zhukov, onder wiens bevel de bunker werd betreden, zei in 1945 na een lang verhoor: “We hebben geen lijk gevonden dat van Hitler zou kunnen zijn”.

Maar er is meer wat de aandacht trekt en kan wijzen op misleiding. De Russen kwamen in 1993 (nota bene bijna 50 jaar na dato!) voor het eerst met hun bewering een deel van Hitler’s schedel en delen van zijn kaak en gebit te hebben. Hitlers biograaf Werner Maser meent dat het schedelfragment onmogelijk van Hitler kon zijn. Weer later is het verhaal in de wereld gebracht dat een DNA-test heeft uitgewezen dat het stukje schedel inderdaad van Hitler zou zijn.
Maar in feite is er geen enkele DNA-test geweest. Forensisch wetenschapper Mark Benecke kreeg de eer het stukje schedel te ‘onderzoeken’. Hij vergeleek het fragment met een röntgenfoto van Hitlers schedel uit 1944. Volgens Benecke is de uitslag van dat onderzoek niet zo waardevol. De tanden van Hitler en de gegevens van zijn tandarts komen weer wel overeen. Maar is dat wel zo? Hitler zou dubbelgangers gehad hebben. Het zou natuurlijk een kleine moeite voor de Gestapo zijn geweest om de originele röntgenfoto’s en tandartsdossiers te vervangen door die van een dubbelganger.

Alle directe getuigen waren fanatieke nazi’s die in dat opzicht misschien niet helemaal betrouwbaar zijn te noemen. De feiten en vaststellingen nog eens op een rijtje:
(1) Er is geen DNA-onderzoek geweest op het schedelfragment of stukjes kaak.
(2) De bloedgroep op de sofa zou niet van Hitler zijn geweest.
(3) President Truman heeft  in 1945 tijdens een conferentie in Potsdam aan Stalin gevraagd of Hitler echt dood was. Stalin zou botweg ontkend hebben. Kort daarop zou Stalin gezegd hebben dat Hitler was ontsnapt. En weer later zei Stalin dat de Führer door het Rode Leger gevangen was genomen waarna de verklaring kwam dat Hitler dood was.
(4) Kolonel W.J Heimlich van de inlichtingendienst in Berlijn en belast met onderzoek naar Hitlers dood zei: “Behalve van horen en zeggen is er geen bewijs voor de theorie dat Hitler inderdaad zelfmoord zou hebben gepleegd. Op basis van de huidige bewijslast zou geen Amerikaanse verzekeringsmaatschappij een claim voor Hitler uitbetalen”.
(5) In 1952 zou Amerikaans president Dwight D. Eisenhower gezegd hebben: “Het is ons onmogelijke gebleken om ook maar het kleinste bewijs van Hitler’s dood boven water te krijgen”.
(6) Heinrich Müller (Gestapo opperhoofd) verklaarde in 1948 tegenover US CIC ondervragers dat hij de ontsnapping van Hitler en Eva had geregeld. Vier dagen voor de vermeende zelfmoord in de bunker zou het paar richting Barcelona zijn gevlogen na voor de Brandenburger Tor te zijn opgestegen.
(7) Uit recentelijk vrijgegeven documenten blijkt dat er wel degelijk kort na 1 mei 1945 een vloot U-boten (20 stuks uit Noorwegen die bij Kaap Verdië andere U-boten oppikten) richting Argentinië waren vertrokken met hoge nazi’s en goud aan boord.

Of Hitler inderdaad de dood vond in zijn Berlijnse bunker is dus allesbehalve zeker.
Wordt vervolgd.