De Neuro en de Zeuro

 foto_padenghe_garda_103

 Zoals u weet ontvangen wij soms reacties, waarvan wij vinden dat deze niet ongemerkt aan onze lezers voorbij dienen te gaan. N.a.v. ons artikel over  de mogelijke splitsing van de Euro willen wij u de navolgende reactie van de heer Kreszner niet onthouden. De foto? Laten wij het houden op een grapje van een redactielid wiens voorvaderen vlak bij dit getoonde dorpje leefden. Signor Kreszner Le ringraziamo per il suo articolo, buona giornata !

 

 

 

 

In een uitzending van 30 nov .j.l. waar het onderwerp “Euro crisis” werd op de display op de achtergrond een kaart van Europa getoond waarop Italië gemakshalve ook maar rood was gekleurd als risicovol land. Is dat terecht? De risicolanden worden geclassificeerd op grond van hun begrotingstekort. Die bedragen voor: Griekenland 15,4%, Ierland 14,4%, Verenigd Koninkrijk 11,5%, Spanje 11,2%,  Portugal 9,4%, Frankrijk 7,5%, België 6,0%, Nederland 5,4%, Italië 5,3%, Oostenrijk 3,5%, Duitsland 3,3%, Finland 2,5% en Zweden 0,9%. Italië staat in dit rijtje dus pas op de 9e plaats na Nederland!

En voor wie graag de schuld aan de Euro geeft: Engeland maakt geen deel uit van de Eurozone.

Men staart zich echter blind op de staatsschuld, maar men moet oordelen op grond van een classificatie die verder kijkt dan alleen maar de overheidsschuld van de Europese landen. Schulden en Deficit worden uitgedrukt in % van het BNP zodat de economieën van de diverse staten met elkaar zijn te vergelijken. Deze parameters behoren tot de indicatoren van het Stabiliteitpact van de Europese Unie en op grond hiervan moet worden gestreefd naar max. 60% voor de Staatsschuld terwijl het Deficit de drempel van 3% niet mag overschrijden. Finland is het enige land die aan beide normen voldoet met resp. 41% en 2,5%.
Men mag zich terecht afvragen of deze twee parameters voldoende zijn om de financiële soliditeit van een land te beoordelen. Zou het niet voor een completer zicht op de situatie beter zijn om hier ook aan toe te voegen de grootte van de particuliere schuld, onderverdeeld naar schuldenlast van bedrijven en gezinnen? Door optelling van deze drie elementen verkrijgt men een juister beeld van de totale financiële toestand in een bepaald land.
Gebruikmaking van deze nieuwe classificatie geeft een geheel ander beeld. Engeland dat zichzelf beschouwt als een sterke economie en waar in de pers denigrerend wordt geschreven over de z.g. PIGS-landen (waar men de “I” beter kan gebruiken voor Ierland) om de landen van de Eurozone in diskrediet te brengen komt daarmee met een totale schuld van 283% van het BNP op de vierde plaats na Portugal 331%, Ierland 309% en België 302%. Italië staat op de 8ste plaats met 234% na resp. Spanje 273%, Nederland 271% en Zweden 269%.

Er wordt in Nederland dikwijls denigrerend gesproken over de zuidelijke landen, ook wel “knoflooklanden” genoemd in een eerdere P&W -uitzending, de z.g. PIGS-landen: Portugal, Ierland, Griekenland en Spanje. Kan Ierland dan als “knoflookland” worden aangemerkt? Daarentegen Frankrijk weer wel. Afgezien van het feit, dat er helemaal niks mis is met knoflook (behalve de geur dan) lijkt het mij geen goede aanduiding voor de kwalificatie van de financiële situatie van een land. De hooghartige houding van sommige Nederlanders, niet geremd door enige kennis en bescheidenheid, tegenover een land als Italië, is soms bijzonder ergerlijk. Het is goed dat zij kennis nemen van het feit dat tijdens de crisis, anders dan in Nederland, in Italië de banken wel solide zijn gebleken! En laten we ook niet vergeten, dat Italië op de wereld de 5e plaats inneemt in het rijtje producerende landen, na China, VS, Japan en Duitsland. Maar vòòr Frankrijk, terwijl Engeland met de 10e plaats genoegen moet nemen.
Italië betaalt jaarlijks 70 miljard euro aan rente over haar staatsschuld. Maar deze schuld is voor het grootste deel een interne schuld, dus aan de Italiaanse burgers. Daarom is de Italiaanse staatschuld relatief, elders hebben de individuele burgers meer schuld. Andere westerse landen hebben hun forsere groei gefinanciëerd met de steeds hogere leningen die de burgers namen om huizen, auto’s en andere luxegoederen te kopen. Italianen hebben gemiddeld minder schulden en hebben lage hypotheken, 80 procent van de huizen is eigendom en maar een klein deel van de Italianen huurt een huis.
Dat neemt niet weg, dat er genoeg zaken zijn waar men in Italië momenteel wel zorgen over maakt, o.a. het achterblijven van de groei van de economie.

Maar in Nederland, met een totale schuld van 271% van BNP, kan men beter de hand in eigen boezem steken, alvorens kritiek te uiten op andere landen.


6 Reacties

  1. henk zei:

    Bravo mijnheer K. u treft de spijker op de kop, in Nederland wordt er altijd maar wat schamper gelachen om die pizzabakkers en ijsverkopers, maar hoe je ook over de italiaanse situatie en haar politici denkt en gebeurt met name in noord italie in ieder geval iets. En laten wij wel zijn, het sneeuwt in nederland de treinen lopen niet, maar er zal zeker wel weer een commissie komen die dat gaat onderzoeken. een minister van financien die op een stuntelige wijze tracht de bevolking dom te houden en…. ze stinken er volop in. Nee geeft mij dan maar landen als Italie en Frankrijk waar het ook allemaal niet brandschoon is maar de politici niet zo zelfingenomen calvinistisch trachten de bevolking dom te houden, want dan volgt er in ieder geval een reactie van de burgers die laten zien dat ze het niet pikken. Of het veel uitmaakt ? Ach wie zal het zeggen, maar het lucht wel op.
    Henk / Parijs

  2. ylja zei:

    goed artikel
    Ik heb deze website net ontdekt en ben erg te spreken over deze intelligente kritieken op de samenleving:) een soort geen stijl maar dan met stijl en hersenen. Soms valt het me wel op dat erg veel ongefundeerde en anarchistische reacties komen.

    groetjes!

    dank voor het compliment, redactie Geennieuws.

  3. Wim zei:

    Het zal allemaal wel, ik heb geen verstand van financiële zaken (hoewel mijn eigen boekhouding prima op orde is). Maar kan iemand me dan uitleggen waarom er door Europa (dus ook door ons) miljarden worden betaald aan die knoflooklanden om hun financiën op orde te krijgen? Als ze het nou echt beter zouden doen dan wij, dan lijkt me dat de omgekeerde wereld. Merkwaardig is ook de vergelijking van de pensioenleeftijden in de verschillende landen. Enfin, ik zal het wel niet begrijpen, maar ik begrijp wél heel goed dat de gemiddelde Nederlander er de flink pest over in heeft dat hij die zo goed presterende knoflooklanden moet medefinancieren.

  4. Bernard Kreszner zei:

    @Geachte Wim –
    U blijft de term “knoflooklanden” gebruiken. Het zou duidelijker zijn als u de landen in kwestie bij naam noemt. Ik had in mijn artikeltje al aangetoond, dat er geen correlatie is tussen knoflookgebruik en financiële positie; zie Ierland. Het is misschien ook interessant om eens het gebruik van knoflook te onderzoeken bij de 240.000 gezinnen in Nederland die in grote problemen zijn geraakt omdat ze hun schulden niet meer kunnen betalen. Natuurlijk hebben landen als Griekenland, Ierland en wellicht straks ook Portugal het niet beter gedaan dan Nederland en heeft Griekenland bovendien de boel gewoon belazerd. Dat er een fonds is ingesteld waar de Europese landen 750 miljard in hebben gestort om de in problemen geraakte €-landen te helpen is niet een geste van liefdadigheid, maar puur eigenbelang. Vooral een land als Nederland dat erg afhankelijk is van handel en transport (Rotterdamse haven) is gebaat bij een stabiele €uro. Nederlanders, die er de pest over in hebben omdat ze denken dat zij er financiëel voor moeten opdraaien, hebben niet begrepen dat de landen in kwestie het geld uit het fonds niet kado krijgen, maar moeten terugbetalen met een fikse rente. Ook de miljardensteun, die de Nederlandse regering aan de in problemen geraakte Nederlandse banken heeft verleend, moest worden terugbetaald en is uiteindelijk in het belang van de belastingbetaler zelf.
    De verschillen in pensioenleeftijden in de diverse landen worden steeds kleiner, maar dit is een onderwerp op zich. Het hele pensioenstelsel is een complex iets en is misschien interessant om daar in een ander artikel aandacht aan te besteden. Het enige dat ik daar over kwijt wil is, dat ik van mening ben, dat een stelsel (dat z.g. door de vergrijzing) alleen maar in stand kan worden gehouden door groei, niet kan blijven bestaan.

Comments are closed.