Er zit weinig schot in de Egyptische “revolutie” . Met opzet noemen wij het een tussen aanhalingstekens geplaatste revolutie, want er zitten te veel belangenverstrengelingen in deze protestdemonstraties van burgers, die ongeorganiseerd trachten het huidige regime te laten verdwijnen, om van een echte revolutie te spreken.  En wat is de rol van het Egyptische leger, dat zich passief opstelt en duidelijk geen partij kiest ? Is dit een kwestie van eigenbelang ?

Er is geen industrie of tak van economische nijverheid in Egypte, of “het leger” heeft daar belangen in. Of u het nu heeft over luxe hotels aan de Rode Zee, automobiel assemblage installaties, wegenbouwbedrijven, aannemers van grote projecten of gewoon een fabriek waar keukenapparatuur gemaakt wordt, overal zitten tussen de aandeelhouders militairen en het zal u duidelijk zijn, dat niemand in de officiersgelederen er bij gebaat is, dat het land afglijdt naar een staat van anarchie, waarbij de gehele economie die nu al duidelijk lijdt onder de rellen en opstand nog verder in de versukkeling raakt. Gastransportlijnen, maar ook de gewone gasfles in de meeste Egyptische huishoudens de manier om het kooktoestel te laten werken, dit alles functioneert niet zonder dat militairen hier een financiële vinger in de pap hebben. Mubarak, zelf met een militaire achtergrond heeft hieraan natuurlijk meegwerkt, het waren de bonussen aan het einde van het jaar voor goed gedrag, het luisteren naar his master’s voice.

Vergeet niet dat in de jaren 60 en 70, het leger n.a.v. de confrontaties met Israël een gigantisch groot gedeelte van de Egyptische bevolking had ingelijfd, maar nadat de vrede met Israël gesloten was, deze enorme troepen hoeveelheid drastisch verminderd kon worden. De Egyptische leiders  waren bang, dat er een grote druk op de civiele arbeidsmarkt zou komen te staan, door al diegenen die de strijdkrachten verlieten en daardoor ontstond er een soort zeg maar para militair arbeids- uitzendbureau, waarmee  de uitgetreden militaire kaderleden hun nieuwe baan kregen.

Een van de eerste grote militaire projecten om de eigen mensen aan het werk te houden, was de ontwikkeling van de prachtige kusten die Egypte bezit. Deze waren lange tijd militaire gebieden, maar na de vrede werden de stranden en heuvels een geweldig toeristenpotentieël, wederom in de handen van de militairen. Zij gaven burger- projectontwikkelaren de toesteming de voormalige militaire gebieden te ontwikkelen, met in ruil daarvoor aandelen of sleutelposities in de nieuwe resorts en hotels.

Naar schatting, maar zoiets valt in Egypte moeilijk aan te tonen, hebben de militairen een belang van tot zo’n 40% in de Egyptische economie en u zult begrijpen, dat ze er alles aan gelegen is de transitie naar een ander regeringsmodel voorzichtig te laten verlopen. Het enige wat men op dit moment tracht te bereikken, is stabiliteit, en wat dat betreft zitten ze op de zelfde golflengte als de Amerikanen ( weliswaar om andere redenen) en in hun kielzog de Israëli’s. Egypte ontvangt op jaarbasis tot 2 miljard dollar aan Amerikaanse militaire steun, is een cruciaal gebied in het Midden Oosten om daar invloed te behouden, dus achter de schermen trekken vele partijen aan de zelfde kant van het touw, iets dat zoals gebruikelijk bij veel “revoluties”over de rug gaat van de man in de straat, die geheel andere belangen heeft. Duidelijk is , dat wie ook de opvolger van Mubarak gaat worden, het leger  hiervoor het groene licht moet geven, want zo niet, zouden zij een actieve rol in de veranderingen in Egypte kunnen gaan spelen met alle niet te overziene gevolgen  van dien.