De tanks die worden verwelkomd door de demonstranten, brengen tegelijkertijd een gevaar met zich mee; iedereen in Egypte weet dat. En hier? Hier wauwelen we hele uitzendingen vol over het plein, de voor- en tegenstanders van Mubarak die elkaar wel of niet te lijf gaan. Hoe belangrijk het land wel niet is voor vrede en stabiliteit, ment name voor de kernmacht Israël. O, o, als die maar niet zenuwachtig worden, straks gooien ze met atoombommen en dan vliegt de olieprijs omhoog. En dan de moslim broederschap, een groot gevaar, per definitie en passend in het angstbeeld.

Op het moment dat de demonstranten alleen nog maar het hoofd van Hosni eisen en het zich in een tentenkamp op een plein gaat afspelen, weten we immers genoeg. Deze spontane volksopstanden worden binnen de kortste keren gekanaliseerd met behulp van de geweerloop, ook al steekt daar nog een roosje uit.

Natuurlijk gaat Mubarak (82) het veld ruimen, het is alleen de vraag wie de revolutie op dat moment heeft “overgenomen”. Zolang de miljarden aan militaire steun blijven komen is de uitslag bekend. Jammer voor de salonjournalisten met hun “analyses”, zoals “deskundigen” van Clingendael: broodetende profeten.