Reeds meerdere malen beloofden wij u om nog eens een opsomming te geven inzake de affaire Julio Poch, de ex Transavia gezagvoerder die op zijn laatste vlucht vlak voor zijn pensionering op 22 september 2009 op het vliegveld van Valencia geheel onverwacht werd gearresteerd. Vele van de daarop volgende feiten hebben wij op deze site  al weergegeven, maar na research in o.a. Argentinië willen wij u graag in een serie artikelen aantonen hoe “de kleine man” tussen de tandwielen van grotere belangen kan terechtkomen en hoe selectief Nederland met zijn burgers omgaat. Bereid u voor op een serie van 3 artikelen, die u een inzage zullen geven over hoe belangen prioriteiten in ons land prevaleren boven het recht van “de kleine man “. Taaie kost, maar de moeite waard.

 Wij willen benadrukken, dat het in deze serie niet gaat om een oordeel over het wel of niet schuldig zijn van Julio Poch, ofschoon u zult zien, dat wij hier een menig over hebben gebaseerd op de ons ter beschikking staande stukken zoals verhoorverslagen, maar de schuldvraag is uiteindelijk aan de spijtig genoeg in dit geval Argentijnse rechters, die daar alle tijd voor uittrekken. Lichtpuntje is wel, dat onderzoeksrechter Juan Torres die het onderzoek tegen Poch leidt, vorig jaar december de opdracht van de rechters kreeg wegens te weinig bewijsmateriaal zijn huiswerk nog maar eens over te doen en werd Poch na het storten van een borgsom op 27.12.2010 voorlopig in Buenos Aires op vrije voeten gesteld.

In het jaar 2002 verhuurt de werkgever van Poch, Transavia een vliegtuig aan Air Paradise en wordt het toestel met een aantal bemanningen gestationeerd op het Indonesische eiland Bali. Tijjdens een etentje ‘s avonds in het restaurant Gado Gado komt het tussen Poch en zijn collega’s tot een discussie over Argentinië en spitst deze zich toe op de zgn. “dodenvluchten” waarbij tegenstanders van het regime van generaal Videla, de toenmalige Argentijnse dictator, eerst verdoofd worden, daarna aan boord van een marine vliegtuig gebracht worden en vervolgens in verdoofde toestand boven de oceaan uit het vliegtuig geworpen worden, hetgeen uiteraard de dood ten gevolge heeft. Tijdens het verdere verloop van deze discussie die een zeer verhit karakter krijgt, schijnt Poch naar verluidt verklaart te hebben hoe het tot deze vluchten kon komen, hetgeen weer door zijn collega’s wordt geïnterpretreerd, dat Poch die van oorsprong Argentijn is en bij de Argentijnse marine vloog, zelf aan deze dodenvluchten zou hebben deelgenomen. Poch werd in 1995 genaturaliseerd tot Nederlander, maar vloog vanaf 1977 tot 1980 bij de Argentijnse marine, echter zoals uit zijn logboeken bewezen is, nimmer op de types vliegtuigen ( Lockheed Electra en Skyvan) die voor deze vluchten gebruikt werden. In februari 1981  begon Poch aan een loopbaan bij de Argentijnse nationale luchtvaartmaatschappij Aerolinas Argentinas en komt in 1988 naar Europa waar hij in eerste instantie via PARC Aviation een Iers luchtvaartpersonneel “uitzendbureau” aan Transavia werd uitgeleend, om daarna bij Transavia in vaste dienst te treden.

Het verhaal kent geen verder vervolg, todat een aantal van de collega’s die aan het gesprek in Bali hadden deelgenomen hierover praten met Jeroen Engelkes een ex Marine luchtvaartdienst vlieger die eveneens bij Transavia in dienst is als assistent chef vlieger . Ofschoon Engelkes dus zelf niet bij het gesprek op Bali aanwezig was, meent hij aangifte van het in Bali gevoerde gesprek te moeten doen bij de KLPD in Driebergen, waar hij op donderdag 3 juli 2008 wordt verhoord door de korporaals der KLPD Elbertsen en Versteegt in aanwezigheid van de officier van Justitie mr. H.C.M. van Bruggen van het parket Rotterdam en van welke gesprek een process verbaal wordt opgemaakt onder nummer 200807010930. De vraag die rijst is naturlijk, waarom doet een collega van Poch die zelf  niet bij het gesprek in restaurant Gado Gado aanwezig was, en dus alles uit 2e hand vernomen heeft aangifte en wel zes jaar nadat het gesprek heeft plaatsgevonden !

Daarvoor moeten wij even in het process verbaal kijken waarvan een copie in bezit is van onze redactie. Hierin verklaart Engelkes o.a. dat hij sinds 13.02.2003 in dienst is gekomen van Transavia en hij in 2005  chef vlieger werd. Dit laatste is niet waar; Engelkes was assistent chef vlieger en had niet zoals hij tijdens het verhoor beweerde volledige inzage in de personeels  gegevens van de Transavia vliegers. Engelkes zegt dan, dat hij op 15 september 2006 een E mal gestuurd heeft naar de Rijkspolitie, waarin hij de politie op de zaak Poch wees. Aanleiding hiervoor zou zijn, dat Engelkes in de zomer van 2006 een gesprek had met een Transavia vlieger, die hem vertelde dat hij niet met Poch wilde praten en op de vraag waarom, geantwoord zou hebben dat Poch mensen in zee gegooid had. Tevens noemde hij de namen van een aantal Transavia collega’s die tijdens dat etentje aanwezig geweest waren. Engelkes vraagt de desbetreffende vlieger of hij e.e.a. op papier wil zetten, hetgeen gebeurd is en uit deze brief ontnam Engelkes dat Poch betrokken was bij de zgn. dodenvluchten. Dit was voor Engekes zoals hij tijdens het verhoor zegt aanleiding om als wereldburger  en man met verantwoordingsgevoel om deze zaak bij de politie aan te kaarten. Voorts  geeft Engelkes aan, dat hij deze zaak heeft voorgelegd aan de chef vlieger van Transavia, die daarna met Poch een gesprek gehad heeft , waarbij Engelkes niet aanwezig was. Transavia neemt geen verdere actie en de heer Rutter, hoofd vliegdienst van de maatschappij laat het daarbij. Engelkes laat dan Transavia weten dat hij het Internationale Strafhof in den Haag zal informeren en neemt contact op met de KLPD.

Echter , zoals u in het de bijgevoegde geluidsfragement van de NOS  kunt horen dient zich een nieuwe speler aan, in dit spel van duistere krachten, namelijk professor Theo van Boven. Typ zijn naam in in onze zoekfunctie en u zult zien , dat van Boven zich als een Don Quichot door het internationale strafrecht begeeft en daarin volop begaan is met mogelijke slachtoffers van de wandaden van dictatoriale regimes.

http://nos.nl/audio/44202-mensenrechtenjurist-hielp-bij-onderzoek-transaviapiloot.html

Maar er is meer te melden over deze “professor”die zo begaan is met het lot van zijn medemens. Van Boven was één van de mensen, die in 2008 aangifte deden tegen Geert Wilders vanwege zijn omstreden uitspraken. Van Boven c.s. beweren dat het hier gaat om haatzaaien tegen moslims. Enfin u weet wat er tot nu toe van gekomen is.  Maar tevens zit van Boven zich in het comitë van aanbeveling van Mabels Press Now, ook weer een club die niet onomstreden is en zet van Boven zich in voor de lobby  ten gunste van het Joegoslaviëtribunaal  hand in hand met Mabel Wisse Smit en haar oplichtersvriendje Sacirbey ( verdacht van illegale wapenhandel enz.) Van Boven maakte verder vanaf de jaren 60 deel uit van een netwerk van linkse activiteiten, behoort tot de PvdA , maar heeft ook symphatiën voor de SP en GL en het is dan ook niet verwonderlijk dat van Boven door o.a. de Amerikanen als een communist wordt beschouwd. In 1982 wordt met name door het toedoen van een aantal Zuid Amerikaanse landen uit zijn functie als voorzitter van de commissie van de mensenrechten van de Verenigde Naties in Genève gezet en ontslagen en dan moet je het wel zeer bont gemaakt hebben.  Maar niet voor ons eigen land, waar van Boven in 1982 wordt benoemd tot hoogleraar internationaal recht aan de universiteit Nijmegen. De wijze waarop van Boven met schendingen van de mensenrechten omgaat is op z’n minst zeer selctief te noemen. Zijn stellingname inzake het Zuid Afrikaanse ANC zijn hier  o.a. een voorbeeld van. Hij zwijgt over de concentratiekampen die er door het ANC waren opgezet. Voorts tracht hij te voorkomen dat bepaalde “collega” oranisaties aan door de EU gesubsidieërde projecten mee kunnen werken, daar hier grote sommen geld mee gemoeid gaan, die dan door zijn toedoen weer worden doorgesluisd naar hem meer welkome en vriendelijker gezinde projecten en organisaties. Bij Buitenlandse Zaken in Den Haag is van Boven een graag gezien gast. Temidden van progessieve soortgenoten kan hij zaken in beweging zetten.  Ooit gevraagd naar zijn mening over het oorlogsverleden van Jorge Zorreguita, de vader van Maxima, noemt hij dit slechts een interessant aspect,want deze man valt zeker veel te verwijten, hij maakte deel uit van een misdadig regime.

Waarom zo uitvoerig geschreven over Theo van Boven ?  Deze man was diegene die Jeroen Engelkes de raad gaf Julio Poch aan te geven bij de Nederlandse politie en ondersteunde hem in deze.Twee dagen na de arrestatie van Poch in Valencia ontvangt van Boven op 24 september 2009 in de Nederlandse ambassade in Buenos Aires waar hij op kosten van de BuZa naar toe gevlogen was  om  de Argentijnse onderscheiding in de orde van de vrijheidsstrijder San Martin in ontvangst te nemen.  Vermeld moet worden dat van Boven juridisch adviseur was van het Comité contra la Tortura de la Comisión Provincial por la Memoria, een organisatie in Argentinië, die zich nog steeds inzet naar het onderzoek van de tijdens het generaal Videla gepleegde oorlogsmisdaden.

De rol van Theo van Boven in de affaire Poch is dus op z’n minst  zeer merkwaardig te noemen.