Zoals wij al schreven in het vorige artikel ( www.geennieuws.com/2011/03/julio=poch-deel-2 ) willen wij het in deel 3 met u hebben wat er in Argentinië over deze zaak geschreven en gedacht wordt, alsmede nog wat zaken die betrekking hebben op de aanklacht tegen Poch van de zijde van het Argentijnse O.M.

Om te beginnen is een oud Nederlands gezegde van toepassing “geen nieuws is goed nieuws” , maar kun je dat daar op parafraseren door te zeggen, dat het brengen van positief nieuws meestal niet de voorzijde van de kranten haalt, of uitvoerig in TV programma’s wordt behandeld. Daarentegen is slechts nieuws, althans wat de Mid Stream Media (MSM) daarvan trachten te maken wel interessant. De gemiddelde burger wil immers sensatie, of hij nu in Nederland of Argentinië woont en dan is een zaak als die van Poch, ”gefundenes Fressen” voor de hijgrubrieken van de media die niet gehinderd worden door enige kennis van zaken, iemand al bij voorbaat veroordelen. Als je daar dan nog wat z.g. ”experts” bijhaalt, die hun zegje mogen komen zeggen , zoals in ons land o.a.  Theo van Boven, of de Argentinië expert Hans Vogel en je mengt dit met de uiteraard emotionele uitingen van de “Dwaze Moeders” zowel in Argentinië als ook in ons land, dan is er een hoog explosieve cocktail gebrouwd, waarbij de man waarom het gaat, al bij voorbaat veroordeeld is.

Zeker in de vaderlandse, maar ook bij b.v. de BBC en niet te vergeten de Argentijnse media was men onmiddelijk in de weer Poch neer te sabelen, terwijl het feit dat de Argentijnse rechters hem op borgtocht bij gebrek aan voldoende bewijs vrijlieten natuurlijk nauwelijks interessant was, ja je zou haast zeggen teleurstellend. Overigens geldt deze houding niet specifiek voor de zaak Poch, maar is van toepassing voor eenieder die ergens van verdacht wordt, maar waar de bewijzen nog ontbreken, laat staan een veroordeling.

Zoals wij schreven, de Argentijnse rechters lieten Poch voorlopig op borgtocht vrij en verzochten onderzoeksrechter Sergio Torres met hardere bewijzen te komen dan slechts de nogal wankele getuigenverhoren uit Nederland. Nu had Torres zijn zaken juridisch gezien goed voorbereid, d.w.z. alle juridische trucjes uit de kast gehaald om Poch veroordeeld te krijgen. Dit betekent zonder al te veel op details in  te gaan, dat er een kapstok gebruikt werd, die Poch ervan beschuldigd direct of indirect ( mede) schuldig geweest te zijn aan het verdwijnen van enige honderden personen, die waren opgesloten in het martelcenrum van het regime Videla , de ESMA. Zo werd hij o.a. mede aansprakelijk gesteld in de aanklacht voor de verdwijning van 2 Franse nonnen, een zaak die inmiddels al vorig jaar door de rechtbank in Parijs is afgehandeld en waarbij er een veroordeling bij verstek plaats vond van een  andere Argentijn. Zo zijn er nog een aantal zaken, waarbij ook in Argentinië al is vast komen staan, dat Poch hieraan niet kan hebben meegewerkt.

Desalniettemin wil de aanklager “bloed zien” mede doordat de Argentijnse gemeenschap met zich zelf en het verleden in het reine wil komen. Dat betekent dat iedere veroordeling breed wordt uitgemeten en daarmee de ster van de aanklager stijgt. Door een aanklacht op te stellen, een kopie daarvan is in bezit van onze redactie, die in feite om het maar eens overdreven uit te drukken alles dekt wat er tijdens het regime heeft plaatsgevonden, kan de aanklager met wat geluk een situatie creëren waarin de verdachte jarenlang in voorarrest blijft zitten, of zoals in het geval van Poch weliswaar de straat op mag, maar natuurlijk gebonden is aan een aantal voorwaaarden zoals het land niet verlaten en geen werk kunnen zoeken.

In december 1986 nam het Argentijnse parlement een wet aan genaamd; de “final point ” die bepaalde dat voor verstoten tegen misdaden tegen de mensheid er een aangifteperiode was van 60 dagen. In mei 1987 keurde het parlement een 2e wet goed genaamd; “due obedience” ,waarin alle militaire ondergeschikten niet vervolgd konden worden vanwege het feit dat zij orders hadden opgevolgd. Daardoor waren uitsluitend de hogere militairen nog te vervolgen en aan te klagen. De enige misdaden waarvoor geen pardon werd verleend waren  diefstal, aanranding en het kidnappen van kinderen. De Argentijnse Hoge Raad nam de wet in juni 1987 in gebruik. Reeds in December 1990 werden de eerste amnestievonnissen getekend. Dat hield in , dat 1195 militairen die in de Videla Junta actief geweest waren, amnestie kregen, 730 dankzij de “final point” wet , 379 dankzij de “due obedience” wet en 42 door diverse amnestie vonnissen.

Maar medio augustus 2003 verklaarde de toenmalige president van Argentinië, Kirchner de amnestiewetten voor ongeldig en konden participanten aan het Videla regime weer vervolgd worden. De reden daarvoor is duidelijk, Kirchner en later zijn vrouw de huidige president van Argentinië wilden scoren en hun populariteit bij de Argentijnen opvijzelen.

Dat betekent dat er momenteel een 120 militairen in de gevangenis zitten, wachtend op een rechterlijk vonnis. Pas op 14 juni 2005 werd de “final point” ( wet 23.492 )  wet door de Argentijnse Hoge Raad voor ongeldig verklaard en gelijktijdig kwam ook de “due obedience” ( wet 23.521) te vervallen. De motivatie van de H.R. was dat de wetten verstoten tegen de Argentijnse Grondwet. Hierdoor kwam de weg vrij om weer te beginnen aan het vervolgen en aanklagen van militairen en andere personen die volgens de aanklagers schuldig waren aan verstoten tegen de rechten van de mensheid, gedurende welke periode er in Argentinië 30.000 mensen vaak spoorloos verdwenen. De eerste aangeklaagde in de nieuwe sitautie was politieofficier Miguel Etchecolatz, die werd beschuldigd van de deelname aan geneöcide, iets wat van belang kan zijn voor  latere rechtszaken.

Poch wordt in de aanklacht gezien als een lid van de groep Tareas 3.3 die zijn operationele basis had in de beruchte ESMA, het martelcentrum in Buenos Aires, waar vandaan de dodenvluchten vertrokken.Maar, zeiden de rechters, het zou wel mogelijk kunnen zijn dat Poch organisatorisch onder dit ondereel viel, maar dat betekent niet dat hij zelf direct of indirect aan daden begaan door andere leden van de Tareas 3.3 heeft deelgenomen, iets wat de aanklager tracht te bewijzen. Maar aan de hand van de inmiddels ook door de aanklager gecontroleerde logboken van Poch, wordt e.e.a duidelijk weerlegd.

En hier is nu het wachten op. Aanklager Torres heeft weinig of geen substantieël bewijsmateriaal, slechts getuigenverklaringen van een aantal Transavia collega’s, maar die wederom gebaseerd zijn op mogelijke uitspraken van Poch tijdens het fameuze diner in het restaurant Gado Gado in Bali. Daar komt bij dat een van de kroongetuigen van Torres, Jeroen Engelkes zelf niet aanwezig was tijdens dat diner en  mede op instignatie van Theo van Boven een aanklacht heeft ingediend. Al met al een uiterst bedenkelijke affaire, waarbij zoals wij in ons slotartikel zullen behandelen de term “ruilhandel” wel eens naar voren zou kunnen komen.