In de jaren 1990 verschenen er in het NRC Handelsblad een aantal artikelen onder de noemer “ Haalt België het jaar 2000 ” ? De serie was geschreven door verschillende vooraanstaande Belgische journalisten, zowel Vlamingen als Walen en de tendens was, dat België in zijn toenmalige vorm het jaar 2000 niet zou halen. U kent inmiddels het resultaat, België bestaat nog steeds en ook zonder een regering ( 12 maanden wordt er nu reeds gesteggeld hoe men verder moet gaan ), gaat het onze Zuiderburen in feite economisch niet slecht. Let wel, economisch, want er zijn uiteraard veel meer zaken die spelen. Daarom onze dank aan een van onze Belgische lezers, die het allemaal eens duidelijk voor u op een rij gezet heeft en spreken wij elkaar weer in 2015 . En de tekst hiernaast ? Kennelijk niet uit de koker van een Vlaming, want die tappen hun eigen uitstekende biertjes ook zonder de Walen.
In 1830 creëerden Engelse, Franse, en Duitse politici, met twee lappen grond welke geografisch deels bij Nederland en deels bij Frankrijk hoorde een nieuw land dat men de naam België gaf. Men benoemde een werkloze Duitser uit een adellijke familie tot Koning, en bezegelde daarmee de vrede tussen drie vijanden die eeuwenlang mekaar hadden bestreden.
Tot het einde van de jaren vijftig van vorige eeuw was in gans het land de financiële, politieke, economische en administratieve macht grotendeels in handen van de Franstalige bourgeoisie. De opkomst van de Vlaamse volksbeweging, die pas begin de jaren zestig voldoende was geworden om de politieke partijen onder druk te zetten, luide het begin in van een reeks ‘staatshervormingen. Onder meer via het vastleggen van een ‘taalgrens’, de federalisering van het land, en het opsplitsen van de nationale, in regionale partijen, trachtten de Vlamingen zich van hun historisch gegroeid minderwaardigheidscomplex te ontdoen.
Elke sessie van deze, vandaag nog steeds niet volledige voltooide staatshervorming, kon pas afgesloten worden door compromissen en toegevingen van Vlaamse kant.
De Franstaligen waren geen vragende partij en konden bijgevolg vrij de prijs bepalen die de Vlamingen voor hun ‘ontvoogding’ dienden te betalen. Er werden akkoorden afgesloten, grondwetswijzigingen doorgevoerd, taal- en andere wetten uitgevaardigd, welke wegens hun ingewikkeldheid, vaagheid, onvolledigheid en interpreteerbaarheid, de kiemen legden voor nieuwe en met der tijd als maar groter wordende communautaire problemen.
In de taalgrensgemeenten waar een min of meer grote minderheid woonde van anderstaligen (Frans of Nederlands) voorzag men ‘faciliteiten die er dienden voor zorgen dat de inwoners de taal-integratietijd gemakkelijk zouden kunnen overbruggen. Voor de faciliteitengemeenten binnen het Franstalig gebied betekende dat, de Vlamingen er na een paar jaar Frans spraken, en hun daar opgroeiende kinderen achteraf dikwijls eentalig Frans waren. In de in Vlaanderen gelegen faciliteitengemeenten ervoeren de Franstaligen de faciliteiten als een middel om geen Nederlands hoeven te leren en kwamen er zich steeds meer Franstaligen uit Brussel vestigen. Als resultaat daarvan bestaat de bevolking in drie van de zes Vlaamse randgemeenten in grote meerderheid uit de meerderheid uit (meestal Nederlands-onkundige) Franstaligen..
Het gevolg van dat alles geeft ietwat rare feitelijkheden: De hoofdstad van het gewest Vlaanderen ligt niet binnen alleen zijn eigen grondgebied, en is tegelijkertijd de voornaamste stad van een ander gewest (Brussel). In drie van de zes faciliteitenrandgemeenten woont een grote meerderheid van Franstaligen, die conform de taalwetten in het Nederlands (zouden moeten) bestuurd worden door Franstalige burgemeesters en Schepenen. De Franstalige inwoners ervan kunnen bovendien bij de federale verkiezingen voor kandidaten in een ander (Brussels) gewest kiezen.
Federale en gewestelijke bevoegdheden lopen wirwar door elkaar, en voor sommige vergunningen dient de Belg bij één of meerdere, zowel federale als gewestelijke diensten aan te kloppen. Zes regeringen, evenveel parlementen, en tien ‘bestendige deputaties en provincieraden, kondigen wetten of dekreten en verordeningen af die via ‘alarmbellen’ en ‘belangenconflicten’ door een bepaald gewest of taalgemeenschap kunnen worden geblokkeerd of op de lange baan geschoven.
Bij gebrek aan nationale partijen kan de Belg maar voor de helft de federale Kamerleden kiezen, en wordt hij door een coalitieregering bestuurd waarvan de helft van de ministers tot partijen behoren waar hij niet heeft kunnen voor stemmen. Een federaal minister is minister van alle Belgen maar kan door de helft van zijn ‘onderdanen’ noch beloond, noch ter verantwoording worden geroepen.
Dat het in dit land, ondanks dit kluwen, nog zo goed om leven is, doet vragen rijzen over de belangrijkheid en de waarde van diegenen die ‘s lands bestuur in handen hebben, of althans waarvan wij denken dat zij dat hebben.
Het nieuwe compromis m.b.t. de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, een mongolistisch gedrocht, geboren was uit de staatshervormingsessie van die de Taalgrens vastlegde, is weer een juweeltje van volksverlakkerij. Terwijl men steeds heeft gesteld dat de splitsing van het kiesarrondissement de verfransing van de Brusselse rand moest stoppen, zorgt de feitelijke uitbreiding van de faciliteiten er voor dat de verfransing van de Vlaamse randgemeenten in versneld tempo doorgaat. Binnen een paar decennia zal men er nog moeilijk tussen uit kunnen om Brussel uit te breiden met alle zes, volledig verfranste, Vlaamse randgemeenten.
Om uit te leggen hoe het komt dat de Vlaamse kwestie vandaag weer brandend actueel is, lijkt het me logisch eerst terug te gaan in de tijd en te tonen waar deze kwestie zijn oorsprong vindt. Uiteraard zeer summier maar toch….
Door de dominante positie van het Frans was de taalkwestie er al van bij de onafhankelijkheid in 1830. Vlaanderen werd niet onderdrukt door Wallonië, of tegen haar wil ingelijfd door een vreemde mogendheid. Het werd gewoon achtergesteld ten opzichte van Wallonië omdat aan hen het recht niet werd gegeven om Nederlands te spreken in de politiek van hun land. Dit recht werd de Vlamingen ontnomen, doordat het Frans bij de oprichting van België meer aanzien genoot. Dus het ontstaan van de Vlaamse Beweging is te wijten aan de houding van de Vlaamse bourgeoisie. Deze leerden bewust en zonder daartoe gedwongen te worden het Frans om bij de elite te behoren. Vandaag de dag is het niet anders.
In de loop van de tweede helft van de 19e eeuw komt een steeds groter wordend deel van de Vlaamse kleinburgerij op de arbeidsmarkt. Dit deel beheerst de Franse taal doordat dit de enige taal was die onderricht werd, maar werd door de Franssprekende Vlaamse burgerij verhinderd om werk te vinden. De Vlaamse bourgeoisie wou natuurlijk hun belangrijke positie in de maatschappij beschermen. Verschillende intellectuelen uit de nieuwe kleinburgerlijke elite zullen de Vlaamse Beweging starten. Maar deze beweging zal tijdens heel de 19e eeuw relatief zwak blijven. De beweging, die voor 1850 al bestond uit onder andere schrijvers en dichters, was vooral actief tegen de verfransing in Vlaanderen (=TAALFLAMINGANTISME). Langzamerhand zal de beweging zich verder ontwikkelen tot het zogenaamde CULTUURFLAMINGANTISME, een strijd voor het volk en haar cultuur.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Vlaamse_Beweging
Het Vlaams Blok dook op het eind van de jaren 70 op en die groei minderde nooit. Het Blok speelt een positieve rol in de politiek voor de Vlamingen, want de traditionele partijen moeten vaak nationalistische eisen van het Blok overnemen om toch aan de kiezers te voldoen. Daardoor voeren de traditionele partijen nog altijd delen van het nationalistische programma van het Vlaams Belang uit. Het Vlaams blok werd het Vlaams belang na een veroordeling van het blok http://nl.wikipedia.org/wiki/Vlaams_Blok Is dit een glazen bol voor Geert Wilders?
Wat verzwegen wordt door het regime is dat men het Vlaams nationalisme toelaat om de Vlaamse en Waalse werkers tegen elkaar op te zetten, divide et impera is de leuze, de franstaligen krijgen totaal andere verhalen te horen, zij haten ons.
De Vlaamse elite wil nog altijd dat Vlaanderen een van de meest economisch welvarendste regio ter wereld blijft. Het probleem van België is het feit dat Wallonië niet past in de dynamiek die de Vlaamse burgerij aan de dag wil leggen
Ten slotte resten voor Vlaanderen twee mogelijkheden:
Een strategie bestaat erin de staatshervorming steeds verder te ontwikkelen en een volledige bevoegdheidsverdeling tussen de gewesten te realiseren. Dit zou leiden tot België omvormen in een confederale staat waarin Vlaanderen gesplitst zou worden van Wallonië, maar België toch zou blijven, zij het dan hoofdzakelijk pro forma.
Een tweede strategie streeft naar een volledig onafhankelijk Vlaanderen en naar de oprichting van een confederatie met Nederland. Hiervan is vooral het Vlaams Belang een voorstander, maar ook in de NVA en de Vlaamse Beweging zijn mensen te vinden die deze visie delen.
De reden waarom het Vlaams nationalisme nog meer bestreden wordt is de volgende : om te beginnen is Vlaanderen economisch gezien superieur aan Wallonië , dus de werkethiek van de rechtse Vlamingen houdt België en alzo links Wallonië in leven. Door de crisis echter vrezen de franstaligen dat de geldkraan gesloten wordt indien de Vlamingen moesten weten waar hun zuurverdiende centen naartoe gaan. Netto houdt de Vlaming het minste over van zijn loon ten opzichte van al de andere Europeanen. Het Vlaams belang drukt de Vlaming op die feiten.
Ook het Frans in dit onland heeft nog altijd meer aanzien voor handelspartners dan het Nederlands doordat België zich profileert als een Franstalig land (alle ambassades zijn bezet door franstaligen).
Wat de Vlamingen het meest ergert is dat Wallonië een doorgedreven socialistische politiek voert en daardoor een economische puinhoop is, maar door de solidariteitsverplichtingen worden de Vlamingen jaarlijks beroofd van hun welvaart
De miljardentransfer van Vlaanderen naar Wallonië blijft een van de grootste taboes van het Belgische koninkrijk. Verschillende studies – onder andere van de KBC Bank en de Vlaamse administratie – ramen de transfers op minstens 6 miljard euro. Berekeningen van de Vlaams Belang Studiedienst, die rekening houden met de transfers via de federale staatsschuld, komen op een totale transfersom van minstens 12,68 miljard euro per jaar, oftewel 2000 euro per Vlaming per jaar, dat is meer dan Duitsland spendeert aan het vroegere oost Duitsland. Het gaat hier geenszins om ‘solidariteit’, maar om een door de Belgische staat georganiseerde diefstal van Vlaams geld.
Je vraagt je dan af hoe het kan dat een volk dat toelaat, simpel en beknopt samengevat.
Er is een pact gesloten tussen de franstaligen, het waalse grootkapitaal, het koningshuis, de rijke en machtige vakbonden met in hun zog de mutualiteiten, de rijkelijk gesubsidieerde media met de VRT op kop en met de op geldgewin collaborerende Vlamingen om via de Vlaamse rijkdom de macht te behouden.
De Vlaamse massa wordt dom gehouden, belogen en bestolen. De politieke correcte Vlaamse partijen mogen sinds de jaren ’70 steeds de eerste minister leveren in ruil voor toegevingen op alle gebied ten voordele van Wallonië en Brussel, de franstaligen eisen en krijgen de strategische ministerposten. Zelfs in het parlement zijn de franstaligen numeriek in de meerderheid.Geen enkele buitenlander die dit begrijpt.
http://peterlogghe.blogspot.com/2008/07/de-macht-van-het-getal-inderdaad.html
Ze zullen pas de scheiding aanvaarden als Vlaanderen failliet is. Ze protesteren zelf op wikipedia zodat de lezer argwaan krijgt. Ja de waarheid is moeilijk te aanvaarden voor het buitenland.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Vlaamse_onafhankelijkheid
Later meer waarom ik dat land vandaag nog meer verfoei dan gisteren.
Stradi Schreef:
Wallonië heeft 17 % meer lokale agenten dan Vlaanderen. Wallonië telt 1 agent per 371 inwoners, tegenover 1 per 435 in Vlaanderen. Voorts is er amper een verband tussen het aantal agenten per provinciaal inwoner en de criminaliteit in die provincie.
In 2008 werden in België 6.026 rijbewijzen ingetrokken ten gevolge van alcoholcontroles, waarvan 3.737 in Vlaanderen (62%). In 2009 werden er 7.751 rijbewijzen ingetrokken, een stijging van 28%, waarvan 5.381 in Vlaanderen, wat een stijging van 44% is. In diezelfde periode zakte het aantal ingetrokken rijbewijzen in Wallonië met 3%…
Vlaanderen betaalt het leeuwendeel van de boetes, maar Wallonië krijgt het meeste geld uit het boetefonds.
In Vlaanderen werkt zo’n 25 procent van de bevolking in overheidsdienst tegenover 40 procent in Wallonië, een cijfer dat men enkel in het voormalige Oostblok aantrof. De PS-staat teert op een situatie waarin meer dan de helft van de actieve bevolking, door een job in de openbare sector of een werkloosheidsvergoeding, van de overheid leeft. Het aangename voor Wallonië is natuurlijk dat de factuur grotendeels door Vlaanderen betaald wordt.
In 2008 werd pakweg 75% van de boetes in Vlaanderen geëind. In exacte cijfers: 42,4 van de 57,5 miljoen euro. Het gros van die boetes werd uitgesproken door politierechtbanken. In Brussel en Wallonië wordt veel minder geflitst en veel vaker een oogje toegeknepen. Eerder al raakte bekend dat de ambtenaren van het ministerie van Financiën minder strenge controles uitvoeren in Franstalig België en boetes en achterstallige bijdragen sneller kwijtschelden. De brave Vlaming is – zoals altijd in dit land – de dupe van het verhaal.
Inzake het aantal beroepsziekten is er een hallucinant verschil tussen Vlaanderen en Wallonië: in 2007 telde België 55.738 uitkeringsgerechtigden ingevolge een beroepsziekte, waarvan Wallonië er liefst 31.963 of ruim 57 procent voor zijn rekening nam. Met slechts 40% van de bevolking, tekent Wallonië dus voor bijna 60% van de ‘uitkeringsgerechtigden beroepsziekte’.
Opgesplitst per provincie zijn de verschillen nog duidelijker: Vlaams-Brabant en Oost-Vlaanderen tellen respectievelijk 2.042 en 3.172 uitkeringsgerechtigden, terwijl dat in Luik en Henegouwen – met ongeveer een gelijk aantal inwoners – respectievelijk 12.988 en 14.733 is.
De Vlaamse gemeenten moeten ongeveer 10% meer belastingen (46,7% belastingen) heffen dan de Waalse (38,8% belastingen) om rond te komen, omdat de Waalse 10% meer subsidies krijgen dan de Vlaamse (27,9% tegen 17,4%). Daarenboven heeft Wallonië steevast een tekort en draagt zodoende helemaal niet bij tot de sanering van de Belgische staatsfinanciën.
In januari 2006 waren de bedrijven in het Vlaamse Gewest goed voor 78,7% van de totale Belgische export, terwijl Wallonië 18,8% voor zijn rekening nam. In 2007 ging het Vlaamse aandeel er nog lichtjes op vooruit om in juni 2008 – de laatste maand waarvoor cijfers beschikbaar zijn – af te klokken op 80% (tegenover 17,9% voor Wallonië). Voor de volledigheid voegen we eraan toe dat in deze cijfers niet eens rekening wordt gehouden met Vlaamse ondernemingen die actief zijn in Brussel en dus eveneens hun aandeel in de Belgische export hebben.
Conclusie: Wallonië is het zwarte gat van Vlaanderen, indien we niet scheiden worden we opgezogen door dat parasiterend monster
Geplaatst op juni 14th, 2011 at 10:39 AM
Theo Prinse Schreef:
Nee, niet Duitse, Franse en Engelse politici maar de Walen creëerden België nadat zij niet akkoord waren met de annexatie van Wallonië bij Nederland. Saxe Coburg Gotha kwamin beeld nadat de Merode voor het koningschap had bedankt. De Duitsers hebben nooit de Engelsen en de Fransen eeuwenlang bevochten. Dat begon pas vanaf 1870. Dat de helft van de “Belgen” niet voor de eigen ministers kan kiezen is vergelijkbaar met kies lijsten onder het districtenstelsel.!
“Dus het ontstaan van de Vlaamse Beweging is te wijten aan de houding van de Vlaamse bourgeoisie. Deze leerden bewust en zonder daartoe gedwongen te worden het Frans om bij de elite te behoren.” Dit is idd wel correct.
“Het Vlaams blok werd het Vlaams belang na een veroordeling van het blok. Is dit een glazen bol voor Geert Wilders?” Nee, want het Vlaams Blok van Filip zat en zit in een cordon sanitair en de PVV van Geert niet. Toen de abjecte uitspraak tegen het VB werd gedaan was er een meerderheid voor die abjecte uitspraak. Als er een abjecte uitspraak wordt gedaan tegen Geert is dat tegen een meerderheid in links en rechts Nederland.
Die abjecte uitspraak tegen het Vlaams Blok ging het in de perceptie van de meerderheid van België over vermeend racisme. Bij Wilders gaat het (idem) om de vrijheid van meningsuiting.
Toen de abjecte uitspraak tegen het Vlaams Blok kwam moest men wel over naar het Vlaams Belang. Bij een abjecte uitspraak tegen Wilders kan de PVV met geheven hoofd en borst vooruit dit als een geuzen medaille laten opspelden. Net zoiets als je belastingaanslag op de plee hangen ! “Wat verzwegen wordt door het regime is dat men het Vlaams nationalisme toelaat” Nou, benieuwd wat prof. Geert van Cleemput ..
“Een tweede strategie streeft naar een volledig onafhankelijk Vlaanderen en naar de oprichting van een confederatie met Nederland. Hiervan is vooral het Vlaams Belang een voorstander, maar ook in de NVA en de Vlaamse Beweging zijn mensen te vinden die deze visie delen.”
Nou, kijk eens aan. Ben ik helemaal voor.
“dus de werkethiek van de rechtse Vlamingen” Wat is dat ? De firma de Nul met op zandbagger in de emiraten betonstort appartement leegstandbouw, Lernout & Hauspie, Maurice Lippens en Fortis ..
Nee, zoek het in Vlaamse high tech bedrijven zoals de Ruimtevaart waar zij een zeer goede naam hebben.
http://www.vrind.be/
“Door de crisis echter vrezen de Franstaligen dat de geldkraan gesloten wordt indien de Vlamingen moesten weten waar hun zuurverdiende centen naar toe gaan. Netto houdt de Vlaming het minste over van zijn loon ten opzichte van al de andere Europeanen …
Alle Belgische ambassades zijn bezet door Franstaligen” – Het lijkt wel taqiyya –
“Wat de Vlamingen ergert is dat Wallonië een doorgedreven socialistische puinhoop politiek voert” – Europa / Griekenland in het klein -
“totale transfersom van minstens 12,68 miljard euro per jaar, oftewel 2000 euro per Vlaming per jaar” Dat is bizar want de Vlaming (6 miljoen) betaalt ook 3 miljard Euro voor de buitenlanders (Nyfer rapport iov PVV)
Een Nederlander heeft nu een gem. jaarinkomen van (index) 23.000 euro, een “Belg” 22.000 een Amerikaan 33.000 en een Luxemburger 42.000 !
Goed stuk verder
Benieuwd naar het volgende !
Geplaatst op juni 14th, 2011 at 12:09 PM
Stradi Schreef:
Ik wou even doorgaan over ons anderstalig zorgenkind in de tegenwoordige tijd maar ben blij met de interesse van blijkbaar een kenner van de geschiedenis. Dan maar de reden aanhalen waarom alles wat naar Vlaamse autonomie leunt direct gecounterd wordt.
Even uitweiden in deze materie is dit simplistisch voorstellen, niets is wat het lijkt en om een lang verhaal kort te maken moet men er van uitgaan dat de geschiedenis door de eeuwen heen geschreven is door de overwinnaar (s).
Vingerwijzen wie fout is geweest is inspelen op opgekropte en logische wraakgevoelens, aangespoord door de nieuwe regeringen om de eenheidsgedachte onder de bevolking te herstellen. Laag bij de grond maar effectief en nuttig, althans voor het regime. Nederland en daarmee het koningshuis zijn geen onbesproken blad in deze. Er wordt nochtans wat gevlagd op Koninginnedag in NL. Het klootjesvolk is laks en manipuleerbaar.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Koningin_Wilhelmina_in_de_Tweede_Wereldoorlog
Voor een studie zijn er boeken, zelf verkies ik te verwijzen naar wiki dat voor de leek een wereld opent, zeker als hij of zij de linken volgt.
Eerste Wereldoorlog
De Eerste Wereldoorlog legde een grote hypotheek op de Vlaamse Beweging. Duitsland had dan geen duidelijke Belgienpolitik, een Flamenpolitik des te meer. Van de radicalisering die was ontstaan vóór de oorlog, maakten de bezetters handig gebruik: zij zochten steun bij de flaminganten en willigden hiervoor talrijke Vlaamse eisen in, onder meer de vernederlandsing van de Gentse universiteit (1916) en de bestuurlijke scheiding van Vlaanderen en Wallonië (1917). Zo zouden ze uiteindelijk België op de knieën krijgen. Bovendien bestond in Duitsland al langer de idee van een groot Germaans rijk, waarvan ook Vlaanderen en Nederland deel zouden uitmaken.
De Vlaamse Beweging werd zo in twee groepen verdeeld: een groep die niet bereid was samen te werken met de Duitsers en die zo mogelijk naar Nederland vluchtte (de passivisten) en een groep die actief wilde collaboreren (de activisten). Ook aan het IJzerfront kwam het tot hevige taalconflicten: de meerderheid van de soldaten was Vlaams, maar kregen bevelen in het Frans. Zij richtten Vlaamsgezinde kringen op, die evenwel verboden werden in 1917. Opnieuw kwam het tot een radicalisering: er ontstond een illegale ‘Frontbeweging’ die contacten zocht met de activisten. Na de Duitse nederlaag werden de Duitse maatregelen ongedaan gemaakt en raakte de Vlaamse Beweging in diskrediet; het is echter onterecht te beweren (zoals door de Belgisch-nationalisten en de wallinganten werd gedaan) dat de hele Vlaamse Beweging heeft gecollaboreerd.
Tweede Wereldoorlog
Tijdens de Tweede Wereldoorlog beging de extreme vleugel dezelfde fout als dertig jaar voordien: zij collaboreerde opnieuw. Het VNV streefde de oprichting na van een Dietse staat (Dietsland) onder Duitse hegemonie; een andere radicale beweging ging voor de volledige opslorping in een Groot-Duitse staat. Het grootste deel van de Waals-belgicistische beweging collaboreerde eveneens. De bekendste collaborerende partij van deze vleugel was REX, de partij van Léon Degrelle.
Gevolgen
De gevolgen van de Tweede Wereldoorlog waren aldus analoog aan die van de Eerste: een terugslag voor de Vlaamse Beweging. Tegelijk groeiden opnieuw de spanningen, daar men in Vlaanderen de indruk had dat de repressie zich vooral keerde tegen katholieke flaminganten; de repressie werd gezien als de wraak van de Belgische staat op de Vlaamse Beweging. Verder ontwaakten ook de wallinganten opnieuw, nu met socialistische en economische eisen. In 1945 eisten zij autonomie voor Wallonië en eventueel zelfs aansluiting bij Frankrijk.
De tegenstellingen komen bovendrijven (1945-1960)
Na de Tweede Wereldoorlog waren het de communautaire spanningen die de Belgische politiek gingen domineren en ze kregen behalve een cultureel karakter ook een sociaal-economische dimensie. Verschillende kwesties, waarin de tegenstellingen tussen Vlamingen en Franstaligen alsmaar duidelijker werden, volgden elkaar in sneltempo op.
Het eerst toonde zich een discrepantie tijdens de koningskwestie (1945-1950). Vijf jaar lang werd er getwist of Leopold III, die contacten had gehad met Hitler, opnieuw de troon mocht bestijgen. In maart 1950 werd er uiteindelijk een referendum gehouden: 58% van de bevolking was voor de terugkeer van de koning. De stemmen waren echter zeer ongelijk verdeeld: in het vrijzinnige Wallonië was 42% voor, in het katholieke Vlaanderen maar liefst 72%. De bevolking van de provincies West- en Oost-Vlaanderen, Antwerpen, Luxemburg, Namen, Limburg en Brabant (alhoewel Brussel-stad nipt tegen was) was voor de terugkeer. Henegouwen en Luik waren tegen. Ook de schoolstrijd (1954-1958), waarin een socialistisch-liberale regering het katholiek onderwijs wilde inperken, toonde de regionale verdeeldheid.
Wat niet vermeld wordt op wiki is dat ondanks de massale steun van de Vlamingen voor de terugkeer van de koning, geen rekening gehouden werd met de wil van de Vlamingen, het dictaat van de waalse bourgeoisie primeerde, daarom dat het koningshuis sindsdien uit lijfbehoud de waalse politieke standpunten is blijven verdedigen, ten koste van de Vlaamse verzuchtingen.
De Vlaamse Beweging herstelde zich in de jaren vijftig van de 20e eeuw maar moeilijk van het gezichtsverlies dat zij had geleden door de collaboratie van haar radicale vleugel. Ze stichtte in 1954 een nieuwe partij, de Volksunie. Die nam afstand van het autoritaire VNV en sloeg de “democratische”?? weg in.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Taalstrijd_in_Belgi%C3%AB#De_gevolgen_van_twee_wereldoorlogen_.281914-1945.29
later meer
Geplaatst op juni 14th, 2011 at 4:13 PM
harrie Schreef:
@stradi
mooi werk, op naar meer.
Geplaatst op juni 14th, 2011 at 7:29 PM
Stradi Schreef:
Europa strooit zijn steun uit over vier gebieden: economie, landbouw, burgerschap en cohesie- en structuurfondsen. Wat economie, landbouw en burgerschap betreft ontbreken cijfers tot op uitgaveniveau, zodat we daarover momenteel nog niets kunnen zeggen. Wat het deel cohesie- en structuurfondsen betreft zijn de cijfers echter grof.
Zo ontving Vlaanderen in 2009 98,8 miljoen euro aan Europese steun, en Wallonië maar liefst 248 miljoen euro! Vlaanderen krijgt dus slechts 28,5% van de Europese cohesie- en structuurfondsen, wat ronduit schandalig is.
Franstalig onderwijs in de Vlaamse faciliteitengemeenten wordt gesubsidieerd door Vlaanderen. Vlaanderen past correct de afspraken toe, Wallonië echter niet. Vlaanderen financiert zo zijn eigen verfransing. In de zes faciliteitengemeenten van de Vlaamse Rand – Kraainem, Wezembeek-Oppem, Wemmel, Drogenbos, Linkebeek en St. Genesius-Rode – gingen 2.749 kinderen naar een Franstalige basisschool. De Vlaamse regering trok hiervoor het voorbije schooljaar in totaal bijna 9,2 miljoen euro uit.
Omgerekend zal de Vlaamse regering tijdens haar vijfjarige legislatuur 50 miljoen euro hebben besteed aan Franstalig onderwijs in Vlaanderen. De Franstaligen weigeren subsidies toe te kennen aan Vlaamse faciliteitenscholen, zoals in Komen.
Men kan er moeilijk naast kijken, justitie rijdt in Vlaanderen en Wallonië aan twee totaal verschillende snelheden. Het gerecht werkt in Vlaanderen helemaal anders dan in Wallonië, schrijft meester Hugo Lamon, topadvocaat, lid van de Europese juristenvereniging Eurojuris en auteur van juridische vakliteratuur. Heel wat wetten in het ene landsgedeelte verschillen nu al van die in het andere landsgedeelte (inzake ruimtelijke ordening bijvoorbeeld). Nog opmerkelijker is dat “rechters in Vlaanderen in steeds grotere mate dezelfde rechtsregels anders interpreteren dan in Wallonië”, met als typevoorbeeld de wijze waarop arbeidsgeschillen worden beslecht of de toestand van de collectieve schuldenregeling. Men kan eigenlijk in de praktijk zelfs al spreken van een feitelijke scheiding van het recht, “temeer omdat Franstaligen zelden Nederlandstalige vakliteratuur raadplegen”.
Uit VBO-statistieken blijkt dat 3 op de 5 landgenoten op “beroepsleeftijd” (15 tot en met 64 jaar) aan de slag zijn. In Denemarken is dat 3 op de 4. Vlaanderen haalt bijna het Europese gemiddelde – maar Wallonië en Brussel liggen ver achterop” De hardwerkende Vlaming bestaat niet?. De Vlaming voldoet “bijna” aan de gestelde normen van de Lissabon-doelstellingen, alleen de Franstalige landgenoten trekken de balans negatief.
In Vlaanderen staan om en bij de 1.700 flitspalen, en op korte termijn zullen er nog 500 bijkomen. In Wallonië staan er slechts enkele tientallen, de drogreden is het private recht van de walen om niet gefotografeerd te worden, jaja, en vorig jaar raakte dan ook nog eens bekend dat die zelfs nog niet uitgerust waren met een radar… Dit jaar werd bekendgemaakt dat deze scheeftrekking zich voortzet, aangezien er in Vlaanderen nog eens 40 flitspalen bij komen, tegenover slechts 20 in Wallonië.
Meer dan 80 procent van de verkeersboetes wordt in Vlaanderen uitgeschreven, maar het boetegeld gaat wel naar de Belgische schatkist en wordt dus vervolgens ook over Wallonië verdeeld. Morgen meer….
Geplaatst op juni 15th, 2011 at 6:37 AM
Stradi Schreef:
…….Voor Vlaanderen bestaat nog een erg interessante mogelijkheid om de chantage te koesteren, een Plan “N”.
De grondslag voor dat plan “N” is te vinden in art. 355 lid 3 van het VWEU (Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie), gekoppeld aan het zgn. Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden. Dat Statuut is een Wet van 28 oktober 1954 van het Koninkrijk der Nederlanden later meermaals gewijzigd (1), waarnaar ook verwezen wordt in de Europese verdragen.
Dat Statuut is bij ons vrij onbekend en daardoor allicht onbemind, maar houdt kort gezegd het volgende in. Het regelt de relaties tussen “Nederland” (in het enkelvoud), Aruba, Curaçao en Sint-Maarten als vier landen die overeengekomen zijn om een gemeenschappelijk buitenlands beleid en een gezamenlijke defensie te voeren, een gezamenlijke Nederlandse nationaliteit te verschaffen aan de burgers van die landen en gezamenlijk een koninkrijk te vormen onder het huis van Oranje. Andere onderwerpen kunnen in gemeen overleg tot aangelegenheden van het Koninkrijk worden verklaard (art. 3 van het Statuut). Met andere woorden, dit Koninkrijk vormt een confederatie tussen Nederland en drie kleinere landen.
Vlaanderen zou dan ook kunnen toetreden als een verder land bij dit Statuut van het Koninkrijk der Nederlanden met behoud van alle bevoegdheden behalve de zonet genoemde. Het leger zou moeten samengesmolten worden en de buitenlandse betrekkingen overgedragen aan de Koninkrijksinstellingen. En we zouden kunnen genieten van onze natuurlijke nationaliteit, het Nederlanderschap……
http://www.islamofobie.nl/index.php/blog/meer/een_plan_n_voor_vlaanderen_en_brussel/
Geplaatst op juni 15th, 2011 at 8:46 AM
Stradi Schreef:
Nieuw Belgicistisch offensief tegen de republikeinse logica
De ondeelbaarheid van ons Jeruzalem : Brussel
De Vlaamse pers, en speciaal De Standaard, trekken alle registers open om de N-VA-hype te exorciseren en de Belgische constructie een nieuwe legitimiteit te geven. Eerst werd al met groot aplomb benadrukt dat, volgens een peiling, de N-VA-kiezer helemaal geen separatist is, maar eigenlijk een foertstemmer die vanuit allerlei partijen en gezindheden tijdelijk is afgezakt naar de formatie van De Wever. Wetenschappelijk zal het wel allemaal kloppen, men kan met statistieken werkelijk alles bewijzen. Zopas bewees ene prof. Hans De Witte zelfs dat de Vlamingen luier zijn dan de Walen, echt waar. De boodschap achter de boodschap is echter duidelijk: het partijpolitieke flamingantisme is een labiel verschijnsel dat zich in de driehoek VB/N-VA/CD&V situeert.
Nadat het Vlaams Belang deskundig uit het politiek debat en de media werd geëlimineerd, staan we nu voor een ander, veel subtieler cordon wat de N-VA betreft, alleen weten ze het nog niet: het etiket van de simpele protestpartij. Samengehouden weliswaar door een groot politiek talent. De houdbaarheid van een protestpartij is per definitie beperkt: het zal wel overwaaien.
Tweede uitschieter was de aankondiging van het G1000-initiatief, met als trekpaarden schrijver David Van Reybrouck, hoogleraar Dave Sinardet en televisievedette Francesca Vanthielen. Hier verwijzen we naar de uitstekende analyse vanwege ex-journalist Roger Van Houtte: “De zogenaamde impasse van de G1000”. Van Houtte wijst erop dat we hier met een nieuwe vorm van elitair denken te maken hebben, een demoscepticisme dat in feite de omkering van het populisme betreft. Van Reybrouck en C° geloven de facto niet meer in de democratie, toch niet in de democratie die eerst het VB groot maakte en later de N-VA. Voor hem moet een select clubje van intellectuelen als een deus ex machina neerdalen over dit versnipperde land, en orde op zaken stellen. De bedoeling is uiteraard om het Belgische consensusmodel nieuw leven in te blazen. Parallel daarmee zullen minstens twee partijen als “ondemocratisch” bestempeld worden: u mag één keer raden welke twee. Eentje is het al sinds 1989. Het zijn de partijen die het Belgisch compromis ten gronde in vraag stellen, en momenteel samen goed zijn voor zo’n 45% van het Vlaamse electoraat.
Het heilige Brussel
Van het ene intellectueel sofisme naar het andere. Vandaag stelde diezelfde Standaard zijn kolommen breed open voor een opiniestuk van Philippe Van Parijs, professor aan de UCL en woordvoerder van de Belgicistische Paviagroep (waar we ook hogervernoemde Dave Sinardet tegenkomen). Van Parijs ziet België nog niet zo snel uiteenvallen, “omdat Brussel ons Jeruzalem is”, zo luidt de onwaarschijnlijk theatrale titel van zijn vertoog. Geen van beide gemeenschappen wil Brussel loslaten, dus moeten we er maar het beste van maken. Waarbij Van Parijs stilzwijgend voorbij gaat aan de demografische explosie van Marokkaanse allochtonen in de hoofdstad, de opgang van een Arabische subcultuur, en een globale stedelijke verloedering/verarming. Brussel kan zichzelf niet bedruipen, het zit hopeloos inefficiënt in elkaar,- daarom wil het de hoofdstad van België zijn, een natieloos land zoals de professor zelf toegeeft.
België is geen mysterie (tenzij een vals) en Brussel is geen heilige plek. Het zijn gewoon twee aspecten van een uit de hand gelopen -en omkeerbaar- anachronisme.
Dat het gewest een derde van het Belgisch BNP vertegenwoordigt, wil ik nog wel aannemen, maar dat is vrijwel enkel door zijn status van hoofdstad en het feit dat alle mogelijke federale én regionale instellingen er gevestigd zijn. Neem dit waterhoofd weg, en Brussel is een skelet.
Merkwaardig is vervolgens de stelling van Van Parijs dat wij geen recht hebben op een republiek, zijnde een organische eenheid van natie, taal en cultuur. De monarchie treedt dan logischerwijze op als een substituut, een plakmiddel tussen dingen die per definitie toch niet aan elkaar houden. En dat zou dan precies onze “rijkdom” zijn.
De professor ratelt er als een drama queen op los. In wezen bespeelt hij oude, versleten thema’s: de non-identiteit van België is zijn eigenlijke identiteit, het institutioneel-complexe zijn rijkdom. Er is geen organische cohesie, enkel een “solidariteit” die moet worden opgelegd. Dat is een perverse redenering die het blijft doen bij oude Belgicisten: het sympathieke van een kunstnatie. Alleen het surrealisme werd even niet van stal gehaald, om te bewijzen hoe kunstzinnig inefficiënt bestuur kan zijn.
Drie frontale aanvallen in drie dagen op het Vlaams republikanisme, in dé krant die zich het label “kwaliteitskrant” aanmeet. Dat kan geen toeval zijn. En alle drie hebben ze iets van een tragi-komisch gespartel tegen de logica van de geschiedenis in. De van de pot gerukte metafoor van “Brussel als ons Jeruzalem”, voorbestemd om gedeeld te worden door een Vlaamse en een francofone “etnie” (sic), maakt van een simpele boedelscheidingsoperatie een mystiek taboe. Het had uit de koker van die al even gekke Benno Barnard kunnen komen. Maar België is geen mysterie (tenzij een vals) en Brussel is geen heilige plek. Het zijn gewoon twee aspecten van een uit de hand gelopen anachronisme. De geschiedenis is corrigeerbaar, godsdiensten zijn absolutistisch, daarom is die vergelijking mank én gevaarlijk. Landen kunnen zich herenigen (zoals Oost- en West-Duitsland), of kunnen uiteenvallen (zoals Tsjecho-Slowakije), wanneer de tijd rijp is om de geschiedenis te herzien en de volkeren dat willen. Elementaire volksdemocratie dus, nietwaar mijnheer Van Reybrouck, meer moet dat niet zijn.
Johan Sanctorum
http://vlaamserepubliek.wordpress.com/2011/06/14/de-ondeelbaarheid-van-jeruzalem/
Geplaatst op juni 16th, 2011 at 6:10 AM
Stradi Schreef:
In dit land is de federale regering paritair samengesteld, dat wil zeggen dat er evenveel Franstalige als Vlaamse leden zijn. Nooit eerder regeerde een nationale of federale regering met een parlementaire minderheid aan Vlaamse kant. Met de regering-Van Rompuy is daar verandering in gekomen.
De Franstaligen krijgen verhoudingsgewijs beduidend meer parlementaire zetels dan de Vlamingen. Bij de federale verkiezingen kostte een Franstalige zetel 39.285 stemmen, een Vlaamse zetel 45.944 stemmen. Zo haalde de PS in 2008 met 724.787 stemmen 20 zetels in de Kamer, en het Vlaams Belang met 799.844 stemmen ‘slechts’ 17 zetels.
Onlangs meldde Waals minister-president fier dat het de goede kant opgaat met de Waalse overheidsschuld, die volgens hem is teruggedrongen van 83% tot 61% van de fiscale inkomsten. Maar ook hier zit er een addertje onder het gras. “Dat zijn de officiële cijfers, en die kloppen niet”, aldus Bernard Wesphael (Ecolo).
“Al enkele jaren voert de Waalse regering, onder impuls van Daerden, een politiek van debudgettering.
Het onderhoud van onze autosnelwegen heeft een historische achterstand? Men richt een bedrijf op, Sofico, dat op de private markt geld gaat lenen en tijdelijk het beheer van de wegen overneemt.
Er is nood aan een grootschalige renovatie van sociale woningen? Men richt een bedrijf op. Het zijn er inmiddels tientallen, van die semi-openbare Waalse bedrijven, volgestouwd met ‘kabinetards’ en mensen uit de bouwsector, die allemaal samen een gigantische verborgen schuld aan het opbouwen zijn (…) De omvang van die verborgen schuld is bekend: 3,1 miljard euro. Tel ze op bij het officiële cijfer, 4,3 miljard euro, je komt aan 7, 4 miljard. Dat is niet 61 procent van onze fiscale inkomsten, dat is 110 procent.”
59% van de Vlamingen beheerst de Franse taal. Vlamingen jonger dan 40 jaar doen het nog beter: 71% van hen spreekt Frans. Dat blijkt uit een enquête in opdracht van het Itinere Institute, een onafhankelijke denktank voor België en zijn regio’s. Ten zuiden van de taalgrens is de situatie helemaal anders. Slechts 19% van de Walen is in staat een gesprek te voeren in het Nederlands. De jongere generatie doet het nauwelijks beter: 23% van hen beheerst het Nederlands voldoende om vlot te kunnen converseren”
In Vlaanderen is de tweede taal die men verplicht is aan te leren vanaf het lager onderwijs het frans, in Wallonië kan men kiezen en kiezen de meesten voor het engels.
In een aantal gevallen van sociale en financiële aard wordt de tussenkomst voor tandverzorging afgehandeld via de zgn. derde-betalersregeling. Dit betekent dat de patiënt enkel het remgeld dient te betalen aan de tandarts/tandheelkundige en dat de rest van het verschuldigde honorarium door het ziekenfonds van de patiënt betaald wordt.
Er wordt in het Waals en Brussels Gewest opvallend meer gebruik gemaakt van de derdebetalersregeling. In Vlaanderen wordt zo’n 10% van de uitgaven voor tandverzorging via de derdebetalersregeling geregeld, in Brussel maar liefst 40% en in Wallonië een kwart van de uitgaven.
De werkloosheidsgraad verhoogd zoals in alle landen , maar toch…..
Vlaanderen: 9%, Wallonië: 21%, Brussel: 29% Bron: VDAB, Forem, Actiris
Een Waalse arbeider is ruim één dag op vier afwezig (!) op het werk, zo bleek uit een studie van de Waalse werkgeversorganisatie. De verschillen tussen de Vlaamse provincies zijn vrijwel verwaarloosbaar (23 tot 27 ziektedagen), maar de Waalse provincies liggen ver boven het gemiddelde, met een minimum van 34 ziektedagen (Namen) per jaar. Vooral Henegouwen spant de kroon met een gemiddeld aantal ziektedagen van 43,29 (!).
Geplaatst op juni 16th, 2011 at 2:54 PM
harrie Schreef:
@stradi
dit is politicologie en geschiedenis in e e n gesmeed. knap en zeer leerzaam.
Geplaatst op juni 16th, 2011 at 3:24 PM
Stradi Schreef:
Als bewoners van autonome landen zullen Vlamingen en Walen het beter met elkaar kunnen vinden.
De auteur, Belgisch staatsburger, is correspondent voor de Volkskrant in Midden- en Oost-Europa. Hij houdt zijn landgenoten de ‘fluwelen scheiding’ van Tsjechen en Slowaken ten voorbeeld.
‘Soms kan het niet anders.’
http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/8719/Belgi%C3%AB_was_niet_gedoemd_te_falen
Geplaatst op juni 16th, 2011 at 6:02 PM