Wij hebben af en toe wel eens de neiging om gewoon wat kookrecepten op deze pagina te zetten. Lekker wat schrijven over b.v. een echte Haagse hutspot, maar  voordat je het weet, zit je gelijk midden tussen de afvalresten van de Haagse kookactiviteiten, afvalresten die al gauw beginnen te stinken en een maaltijd die maar niet wil smaken. Anderen hebben daar zoals blijkt daar ook last van en zo ontvingen wij gisteren een artikel dat wij aan u willen voorleggen en waaruit blijkt dat er gelukkig met u en ons nog een aantal burgers zijn, die wèl zien wat er in ons land gebeurt en dus ook niet van die Haagse hutspot houden.

 Naast het lidmaatschap van een politieke partij zijn er vele rechters die er meerdere bijbanen op nahouden. Het scala aan niet-vermelde bijbanen is divers: docent bij grote juridische uitgeverijen, bestuurder bij stichtingen, fondsen en scholen, toezichthouder in een raad van toezicht of een raad van commissarissen, arbiter bij een van de vele geschillencommissies, en hoogleraar. Vrijwel allemaal zijn het betaalde functies. De PvdA, D’66 en GroenLinks zijn veruit favoriet bij onze “onafhankelijke” rechters. Hierdoor ligt in het strafrecht en vooral in het civiel recht de schijn of de blijk van belangenverstrengeling op de loer. Denk aan de zaak Volkert van der G. en de Chipsholzaak.

In dit kader zou men zichzelf de vraag kunnen stellen wat er zou er gebeuren als de grote meerderheid van onze rechters hun sympathie voor de PVV uitspreken, zich vooral ophouden in rechtse kringen, fervent voorstander zijn van minimumstraffen en via hun woordvoerders laten weten dat hun onafhankelijkheid geenszins in het geding is. Om te wijzen op het gevaar van vooringenomenheid doet men er verstandig aan het onderzoek van politicoloog Frank Buijs te lezen. Samen met collega-politicoloog Meindert Fennema, prominent GroenLinks lid, schreef Buijs over de houding van de autoriteiten, waaronder rechters, tegenover politiek extremisme. De twee
politicologen komen onder meer tot de conclusie dat waar de kraakbeweging en gewelddadige antifascisten terughoudend werden bejegend, rechts extremisme offensief werd bestreden, ook al was er geen sprake van een geweldsdreiging. Zo werden rechts-extremistische demonstraties stelselmatig verboden, onder andere met het argument dat antifascisten dreigden de demonstraties met geweld te verstoren.
Logische conclusie: linkse straatterreur loont. Fennema en Buijs in hun essay: ‘Een dergelijk overheidsbeleid heeft in de jaren tachtig toenemend geweld van antifascistische groeperingen bevorderd; mevrouw Janmaat-Schuurman is hierdoor voor haar leven aan een rolstoel gekluisterd. en jaren later heeft dit geleid tot de moord op Pim Fortuyn.

Het idee was en is nog steeds: links geweld is altijd nog beter dan rechts geweld. Of vanuit een breder perspectief gezien gaat men er gemakshalve vanuit dat “links” handelt vanuit een goed hart en “rechts” meestal niet.

PS van de redcatie : laat het niet uw eetlust bedreven.