Van onze correspondent in Nederland , Driek ,ontvingen wij het volgende bericht

                   De Turken komen werd er vroeger geroepen

Alvorens wij besluiten om Turkije en zijn haatdragende Islam te omarmen en in Nederland nog meer moskeeën neer te zetten, wil ik de lezer, die niet helemaal op de hoogte is der Turkse geschiedenis, even meenemen naar de 19^e eeuw.

 “De zieke man”, werd Turkije vroeger wel genoemd, en dat was zeer terecht. Het Turkse leger, dat eenmaal geheel Europa met grote schrik vervulde, en dat met ‘te vuur en te zwaard’ doordrong tot de poorten van Wenen, was in de loop der tijden ontaard en verzwakt, en zag zijn macht, vooral door Oostenrijk, Hongarije en Rusland, teruggedrongen. In de loop van de 19^e eeuw hebben zich hele landstreken – weliswaar met heel veel wapengekletter – aan de invloed van de woeste Turken kunnen ontworstelen.

Het begon in Griekenland. De bevolking, die nooit geheel de herinnering aan vroegere grootheid verloren had, was in de tijd van Napoleon met een nieuw verlangen naar vrijheid bezield. In 1821 greep het volk onverhoeds naar de wapenen. De dappere Grieken hielden lange tijd vol, maar moesten op den duur de overmacht van de Turken voelen, die op gruwelijke wijze – mensen werden verminkt en hoofden en armen werden afgehakt – in Griekenland bijzonder wreed tekeer gingen.

Van 1821 tot 1819 duurde de strijd, en een verschrikkelijke strijd, die voor de Grieken een bijzonder gevaarlijk karakter aannam, toen Turkije de hulp had ingeroepen van Mehemet Ali, de pacha van Egypte. Deze droeg de onderwerping van Griekenland op aan zijn zoon Ibrahim. Ook toen weer werden ontzettende primitieve wreedheden door de woeste Turken gepleegd; maar gelukkig, de ellende waaraan de Grieken bloot stonden, trok uiteindelijk de aandacht van heel Europa.

Engeland, Frankrijk en Rusland sloegen de handen ineen om het ongelukkige Griekse volk te helpen. De Turkse vloot werd in de haven van Navarino vernietigd, een Frans leger verdreef de troepen van Ibrahim uit Morea, en in het jaar 1830 werd Griekenland vrij verklaard.

Toen het eiland Kreta in 1897 tegen Turkije opstond, grepen de Grieken opnieuw vol geestdrift naar de wapenen, maar ook nu brachten ze het er slecht vanaf. De Turken zouden tot Athene zijn doorgedrongen, als de grote mogendheden niet tussenbeiden waren gekomen. Turkije moest, ondanks zijn overwinningen, Kreta toch afstaan. Dit eiland werd nu onder het bewind van de Griekse kroonprins gesteld.

Het Turkse Rijk ging na de vreselijke Krimoorlog zienderogen achteruit, zijn financiën verkeerden in deerlijk slechte staat; de regering leende steeds maar geld, maar bleek op den duur niet in staat aan haar verplichtingen te voldoen. Daarbij stonden de Christenen in het Turkse Rijk aan gruwelijke vervolgingen bloot, in 1875 en 1876 brak onder de christenen een opstand uit, die zulke ontzettende daden van weerwraak bij de Turken ten gevolge had, dat Rusland het noodzakelijk achtte, zich met de zaak te bemoeien.

De Russisch – Turkse oorlog, die vanaf 1877 tot 1878 werd gevoerd, liep voor de Turken noodlottig af, reeds waren de overwinnaars op weg naar Constantinopel, toen, vooral op aandringen van Engeland, de vrede van San Stefano tot stand kwam.

Servië, Montenegro, Roemenië en Bulgarije werden vrij verklaard, en deze staten waren het, die tezamen met Griekenland, in 1913 het deerlijk verzwakte Turkije te lijf gingen.

De Turken leden vreselijke nederlagen, en spoedig kwam uiteindelijk, na veel strijd, de vrede tot stand, waarbij bepaald werd, dat Turkije een groot deel van zijn gebied moest afstaan.

En hiermee beste lezer is een deel der Turkse geschiedenis kort samengevat.

Het lijkt mij zinvol om er nog eens een nachtje over te gaan slapen!