Ik weet het niet meer (deel 4)

De cashloze maatschappij en het slechts daar mogen gaan en staan waar je dat is toegestaan zoals beschreven door Ira Levin in zijn boek This Perfect Day, ook die is er eigenlijk al.
Levin vertelt het verhaal van een gelijkgeschakelde door een computer bestuurde samenleving van volstrekt etnisch en seksueel gelijk geschakelde mensen die onder de tevredenheidsdrugs worden gehouden, en met 61 of 63 met euthanasie gestuurd worden. Waar gegaan en gestaan mag worden, wordt bepaald aan de hand van een verplicht te dragen armband, die en route langs tasters dient te worden gehaald. Bij groen mag je doorlopen, bij rood moetje omkeren.

Zoals het dan gaat, zijn er altijd een paar mensen die wel eens een injectie met de drug mislopen, en enigszins ontwaken uit hun halfslaap. De
held van het verhaal is Chip, die er achter komt dat er nog oude kaarten en boeken te vinden zijn, en dat daarop stukken zijn afgeplakt. Na enig
gepeuter vindt hij daar eilanden onder en na allerlei avonturen komt hij er op een van terecht. Hij hoopte daar meer ontwaakten te vinden, en die hoop blijkt gerechtvaardigd.

Daar blijkt ook dat het niet alleen de computer, Unicomp, is die de wereld bestuurt, maar dat die zelf weer bestuurd wordt door een elite, die
zichzelf van de gevolgen van het eigen beleid heeft gevrijwaard. Die mensen sterven dan ook niet, maar krijgen desnoods nieuwe lichamen van jonge en gezonde leden van ‘de familie’, zoals de wereldbevolking inmiddels wordt genoemd.

Chip(!) treedt toe tot die elite, en lijkt daar te gedijen, want het leven is bepaald niet lonely at the top en al helemaal niet vervelend. De aanpassing is echter schijn, en het verhaal eindigt met het opblazen van Unicomp, en het weer de gewone wereld worden (regen ook overdag) van de eerder zo gecontroleerde werkelijkheid, met mensen die weer worden wat ze altijd al waren. De kans is zelfs niet uitgesloten dat mensen weer volwassenen kunnen worden, in plaats van hun leven als kind (afgezien van de passieloze seks) te slijten.

Kortom, een happy end dus van deze dystopie.

Het is moeilijk om aan de hand van deze korte samenvatting te schrijven wat er allemaal al van is waar geworden, van dit verhaal, want eigenlijk is – op een paar kleine details na- alles al waar geworden.

De push voor de cashless maatschappij wordt ook steeds krachtiger. Mensen die kopen bij winkels waar geen cash meer geaccepteerd wordt, smelten het staal voor de tralies waarachter hun kinderen zullen moeten leven. Het kleine ongemak van cash betalen (sinds wanneer is contant betalen een ongemak, sinds wanneer zijn de rijen voor de geldautomaten zo lang dat er niet meer mee te leven is?), wordt blijkbaar als zo groot ervaren, dat de gevolgen ervan op de cashless koop worden toegenomen.

En die gevolgen zijn zonder meer verschrikkelijk, want zonder contant geld (wat een fiat currency dan ook waard moge wezen) heb je geen enkele mogelijkheid meer om je eigen overwaarde (niet uitgegeven geld) onder je eigen controle te houden. De oude spaarsok is en blijft leeg, want bits en bites daar vul die je niet mee.

Kortom, 100% afhankelijk van de machthebber, en overgeleverd aan diens grillen voor wat betreft je bestaanszekerheid. Grote mond? Chip leeg, en geen cent in huis om een brood te kopen. De bakker, die uiteraard medelijden met je krijgt, kan je geen brood geven, want daarmee maakt hij zich controleerbaar (want waar is het meel dat hij betaald heeft met zijn chip gebleven, als er geen met chip gekocht brood tegenover staat?) schuldig aan handel buiten het chip-circuit om. Niets maar dan ook niets kan zonder contanten buiten de machthebber om, en de
bakker zal met leeggehaalde chip, weinig anders kunnen doen dan de deuren sluiten.

En een ander die medelijden met je krijgt en voor jou een brood chipt? Die krijgt wegens te veel eten last met de ziektekostenverzekering, want opeens een dubbele hoeveelheid brood, daar moet iets premie-verhogends achter zitten.

Tegen deze ontwikkeling kan je iets doen, en wel never, ever, nooit winkelen bij bedrijven die geen contant geld accepteren, en contant betalen
daar waar het kan. Gewoon, omdat nu kiezen voor het ontlopen van een verzonnen ongemak, straks betekent: 100% controle, 100% dictatuur.

In het verzet gaan was nog nooit zo risicoloos en eenvoudig en tegelijk zo nodig als nu.

Caroline


2 Reacties

  1. n.oostende zei:

    Dit is een prijzenswaardige actie: Contant geld weer waarderen en cash betalen want de overheid duwt ons nu al in een dystopische wereld waar je niets meer zelf mag bepalen, waar de overheid dikke dossiers opbouwt en waar je je bij alles en iedereen moet registreren. Je mening wordt gemonitord en de politie komt aan de deur als je op internet een onwelgevallige opmerking hebt gemaakt. De EU gaat politieke partijen verbieden die hen niet aanstaan en landen met overheden die niet EU gezind zijn worden snel vervangen. Vluchten kan niet meer want bij de grensovergangen hangen camera’s. Alleen je identiteit heb je nog maar er is een stevig plan om je daarvan te beroven: Religie vervalt en de leidende cultuur wordt de islam om de Europeanen te ontdoen van hun normen en waarden. Banken, postkantoren, gemeentehuizen, kazernes, politiebureaus, alles sluit de deuren of wordt opgedoekt; belastingen communiceren nog via de pc en op gemeentelijk niveau met je bankrekening. Met alles wat belangrijk was voor de bevolking wordt de draak gestoken en onder de noemers transparantie en serviceS wordt ons onze wereld ontstolen. Cash betalen wordt een daad van verzet. Zeer de moeite waard!

Comments are closed.