De EU is een stuurloos schip geladen met explosieven en een radeloze bemanning

Opnieuw was het zo ver en kwamen de regeringsleiders van de EU-lidstaten bijeen om te onderhandelen over gemeenschappelijke projecten en doelstellingen. Maar de cruciale vragen werden slechts telkens weer naar voren geschoven. Er is geen duidelijke lijn te ontdekken.

De EU-lidstaten hebben opnieuw een voorzichtig resultaat met veel voorbehoud van hun bijeenkomst aangekondigd als het gaat om de wereldwijde brand die er woedt. . Het is een beetje alsof ze hun organisatie intern en internationale relaties  slechts van van buitenaf  bekijken via een dik beslagen ruit, onduidelijk  en waterig.

Misschien is dit wel de enige manier om 28 of 27 regeringen met elkaar op een lijn te brengen,   afhankelijk van de rol die Groot-Brittannië nog speelt. Het is echter waarschijnlijker dat er langzaam maar zeker een groeiend besef ontstaat dat deze strategie het EU bestuur slechts zal verzwakken.  Een terugblik onthult  de mislukkingen . Sinds het begin van de jaren negentig hebben de EU-lidstaten tijd gehad om zich voor te bereiden op een turbulente wereld. Deze boot werd gemist. . Een reden voor de Franse president Emmanuel Macron een oproep te doen voor een nieuwe start.  Het lijkt er echter op dat de EU zelf elke dynamiek vertraagt.

Intern moeten vooral de Brexit onderhandelingen met Groot-Brittannië de EU-landen en Brussel in paniek doen geraken  daar zij allen geïnteresseerd zijn in een zachte exit. Maar de tijd voor de onderhandelaars raakt op. In ieder geval heeft de Duitse bondskanselier in de huidige onderhandelingssituatie een ongewoon optimisme verspreid, dat echter nu totaal te laat komt. Ze zei over een mogelijke overeenkomst die zou moeten voorkomen dat er een harde Brexit komt: “Ik twijfel er helemaal niet aan dat wij het allemaal eens zijn “, maar waarop zij deze beoordeelt, is onduidelijk.

Of deze “eensgezindheid “ook zou helpen om de hervormingsagenda die voorzitter Donald Tusk tot 2019  uit wil voeren, blijft een mysterie.  Het is  een kwestie van controversiële belangen, die elke lidstaat tracht te behouden. Er is geen enkele gemeenschappelijk lijn in de Europese integratiegemeenschap, die er voor zorgt  om gezamelijk te handelen. In plaats daarvan hebben de verschillende groepen verschillende belangen en proberen deze door te drijven.

Het voorstel voor een  twee snelheden  EU is het tegenovergestelde zijn van leiderschap. Maar juist dat laatste heeft de EU dringend nodig wil zij overleven.  De lidstaten die de samenwerking willen bevorderen  doen dat op eigen initiatief en zonder rekening te houden met de anderen. Als je zoals Duitsland en Frankrijk probeert  leiding te  geven, is het niet noodzakelijk altijd  een consensus te bereiken, maar moet je proberen om de overige kleinere lidstaten met je idee te bereiken en ze te overtuigen. Dat gebeurt niet.

De EU-leiders zijn met name bezorgd over de migratie van buitenaf, waarbij zij de aandacht vestigen op de successen die zijn geboekt bij het beheersen van de sluiting van de grenzen, terwijl deze zo lek zijn als het bekende mandje. Zij pochen over de aanhoudende steun aan Italië en de samenwerking met  Libië.

De vluchtelingenovereenkomst met Turkije wordt ook  geprezen, maar  werkt het mechanisme voor de uitwisseling van vluchtelingen niet zoals gehoopt. Maar de grens blijft voorlopig  gesloten. Het is de bedoeling om volgend jaar de  immigratie via de Middellandse-Zee route  nog meer  te beperken. Daartoe zullen de “oorzaken van de vlucht”  moeten worden bestreden waarvoor de EU al 175 miljoen euro heeft ingezameld voor projecten op het Afrikaanse continent. Maar de tientallen jaren lang durende ontwikkelingshulp toont aan dat het kalf al lang in de put verdronken is.

Ook in het licht van de ontwikkelingen in Turkije staat er geld op het spel. Het was duidelijk dat de toetredingsonderhandelingen niet  worden afgerond, omdat sommige landen, zoals  Bulgarije ,  het niet met elkaar eens zouden zijn. Het is evenzeer duidelijk dat er iets moet worden veranderd met de relatie  tot Turkije, zoals Angela Merkel  dat al heeft aangekondigd.  Daarom heeft de EU nu ook voorgesteld om de toetredingssteun aan Turkije te verminderen, maar dit werd via het slotcommuniqué van vorige week  weer niet goedgekeurd. Tussen 2007 en 2013 ontving Turkije 4,8 miljard euro uit Brussel. Dit is meer dan 27 keer het bedrag dat bedoeld is om de oorzaken van de vlucht in Afrika te “bestrijden”. En na 2013 werd het project voortgezet: tegen 2020 moet nog eens 4,5 miljard euro worden overgemaakt. Voor de toetreding tot de democratie en de rechtsstaat, twee woorden die in de context  met Turkije toch nauwelijks kunnen worden genoemd. De rechtsstaat bestaat momenteel niet in Turkije. Sinds 2007 zijn de omstandigheden slechter geworden en  niet beter.

De top van vorige week begon met de verschijning van de toekomstige Oostenrijkse bondskanselier Sebastian Kurz. Het is te verwachten dat hij het Europese toneel zal gebruiken om met de Franse president Macron te concurreren, teneinde met hem tot een akkoord te komen over een aantal kwesties op het gebied van het migratiebeleid , de Europese begroting en een minister van Financiën van de EU.

Het blijft een kwestie van afwachten , maar er is geen enkele logische verklaring afgezien van incompetentie die zou verklaren waarom er in de afgelopen jaren dergelijke  grote fouten en missers zijn gemaakt die van de EU een stuurloos schip vol explosieven maken.

Bob

 

 

 

 

 

 

 

 

 


1 reactie

  1. Jos zei:

    Wat zei Rutte hoogstpersoonlijk aan het begin van de EU-herfsttop in Brussel?
    “Neem alleen de digitale markt. Van de 43 voorstellen zitten er 37 muurvast, gewoon omdat er verschil van mening tussen de lidstaten is…”
    Er zit zoveel muurvast in Brussel dat het ‘sleepnet’ begint te scheuren.

Comments are closed.