Vrees bij politieke elite stijgt voor navolging van de Catalaanse wens tot onafhankelijkheid

Opgelucht kon de politieke elite met name in Brussel gisteravond adem halen, nu blijkt dat de Catalaanse premier Puigdemont weliswaar in principe de wens tot onafhankelijkheid van Spanje heeft bekend gemaakt, maar gelijktijdig, hetgeen een goede tactische zet is, de tot elke dialoog onwillige Spaanse regering nog een week respijt te geven om tot een dialoog te komen, iets dat de Spaanse premier Rajoy tot nu toe heeft geweigerd.

Maar de schrik zit  in Brussel veel dieper. Nadat al gauw bleek dat de door de EU gelanceerde V1 richting Polen en een V2 richting Hongarije beide in de persoon van Frans Timmermans volledig hun doel misten, begint men zich in de ivoren toren te realiseren dat de droom van een vereend Europa in de huidige vorm een wens is van slechts op aanzien, macht en geld beluste volksverraders, of zij nu de Duitse, Franse  of welke nationaliteit dan ook bezitten.

De Catalaanse wens naar onafhankelijkheid zal echter indien deze gerealiseerd wordt veel grotere gevolgen hebben voor het wankele EU kaartenhuis,  dan menigeen denkt. Catalonië is de industriële locomotief van Spanje en talloze niet Spaanse bedrijven zoals o.a. Volkswagen  door middel van SEAT hebben vestigingen in Catalonië. Een onafhankelijkheid zou betekenen, dat de Catalanen opnieuw toetreding tot de EU zouden moeten vragen willen ze niet zoals dat Groot Brittannië dreigt in een handelsisolement terecht komen.

Maar een grotere  nachtmerrie voor de EU is de gedachte dat zou  Catalonië inderdaad onafhankelijk worden, dit een voorbeeld kan zijn voor de talloze sluimerende soortgelijke wensen van regio’s elders in Europa, met als goed voorbeeld Schotland, het Baskenland, Noord Ierland en Vlaanderen. Dat zou het totale verval van de EU betekenen, door velen gevierd  als een feestdag die ook wel eens tot een soort bijltjesdag zou kunnen leiden en de Europse burger er toe brengt vanwege alle opgekropte frustratie tegen de Brusselse apparatsjiks hun gram te halen, waarbij zeker bloed gaat vloeien, als de in de ogen van velen beschouwde volksverraders ter verantwoording worden geroepen. Ook een Russische revolutie is op een dergelijke wijze begonnen, Roemenië keerde zich zo tegen de dictatuur en de gebeurtenissen in Oekraïne tonen aan wat voor gevolgen een ontevreden volk al dan niet gestuurd teweeg kunnen brengen.

Vergeet u overigens niet dat het BNP van Catalonië met 223.6 miljard euro groter is dan dat van Finland, Portugal of Tsjechië, landen  die zich best overeind weten te houden.

De komende week zal het leren, de EU is in geen velden of wegen te bekennen, verschuilt zich zoals vaker als het spannend dreigt te worden achter holle nietszeggende woorden  en het zal uiteindelijk aan de Catalanen en hun premier liggen, of de oude Franco tijden herleven.

 


5 Reacties

  1. AllIWant zei:

    De verwachte patstelling tekent zich af. De één (Barcelona) kan niet, de ander (Madrid) wil niet.
    Een (politiek) compromis ligt voor de hand, waarbij Catalonië zich niet volledig afscheidt en dus – wellicht in een grotere mate van zelfstandigheid – deel blijft uitmaken van Spanje.

    Het zal door de separatistische Catalanen (om welk deel van de bevolking gaat het daarbij eigenlijk?) niet in dank worden afgenomen.
    Maar is er een alternatief zonder bloedvergieten en een hoogst onzekere uitkomst?

  2. Eelke Piers zei:

    Als Vlaanderen zich onafhankelijk wil gaan maken dan zal er in Zuid-Nederland ook een beweging ontstaan om aansluiting bij Vlaanderen

  3. andre zei:

    vrees is een raar woord want ZIJ zijn de laatste die gaan roepen op deze aardbol dat ze overbodig zijn en daarom is hun positie alszijnde de EU kansloos geworden naar ons toe basta!

    kunnen we al gaan bieden op het meubilair van brussel?

  4. Tonnie zei:

    Zeker weten Welke, wij zuid- nederlanders horen niet bij Rutte en zijn idioten.
    Rest maar een ding weg wezen!

Comments are closed.